Byłam zdruzgotana. Tej nocy w szpitalu panował chaos — burza sparaliżowała część systemu i wszystko było obsługiwane ręcznie. Ludzie polegali na opaskach, kartach zdrowia i zaufaniu.
Nie wiedziałam wtedy, jak to jest niebezpieczne.
Howard miał znamię tuż pod lewym uchem.
Nigdy tego nie zapomniałam.
Lata później przeprowadziłam się i zaczęłam nowe życie w małym miasteczku. Pracowałam w kawiarni, gdzie nikt nie znał mojej historii. Parzyłam kawę, wycierałam blaty i uczyłam się, jak sobie radzić – nawet jeśli nigdy nie nazywałam tego uzdrowieniem.
Ale niektóre wspomnienia nigdy nie blakną.
A zwłaszcza ten znamię. Małe, owalne, nierówne.
Całowałam je każdej nocy przed snem.
Od lat nie pozwalałam sobie o nim myśleć.
Aż pewnego dnia… znowu je zobaczyłam.
Była akurat zajęta zmiana, kiedy do lady podszedł młody mężczyzna.
„Czarna kawa” – powiedział.
Wyglądał na jakieś dziewiętnaście, dwadzieścia lat. Nic niezwykłego – dopóki lekko nie przechylił głowy.
I zobaczyłam to.
Ten sam znak.
To samo miejsce. Ten sam kształt.
Przez chwilę nie mogłam oddychać.
