Część 2: — Nie wie nawet, gdzie położyć ręce…
Usłyszałam chichot Camille. I przez sekundę prawie cofnęłam palce. Nie dlatego, że się jej bałam. Nawet nie dlatego, że Madame Laurent czekała na moje zażenowanie jak na małe, brudne zwycięstwo. Nie. Prawie się zatrzymałam, bo klawisze pod moimi dłońmi były tak samo zimne, jak klawisze fortepianu mamy. I nagle poczułam ból, jakby ktoś otworzył drzwi, które trzymałam zamknięte przez dwa lata.
Ale nie cofnęłam rąk.
Nacisnęłam pierwsze nuty.
Dźwięk wyszedł cicho, niemal krucho. W klasie zapadła cisza. Potem weszła moja lewa ręka, niżej, głębiej, a melodia zaczęła wypełniać pomieszczenie. Nie widziałam już plakatów na ścianie, ani uśmiechu Madame Laurent, ani Camille w jej nieskazitelnym swetrze. Widziałam kuchnię naszego dawnego domu, światło na zasłonach, matkę siedzącą obok mnie, jej perfumy, jej cichy głos mówiący: „Nie szybciej, Elise. Bardziej prawdziwie”.
Więc grałam bardziej prawdziwie.
Moje palce już nie drżały. Wiedzieli. Nawet po miesiącach pisania na papierowej klawiaturze, nawet po pudłach, długach, odgrzewanych posiłkach, za małych butach, moje palce wciąż wiedziały. Muzyka narastała w pokoju, najpierw delikatna, potem bolesna, a potem niemal świetlista. Ktoś przestał oddychać. Thomas, który często naśmiewał się z innych, miał lekko otwarte usta. Camille już się nie uśmiechała. Madame Laurent cofnęła się o krok.
Nie grałam, żeby im cokolwiek udowodnić. Grałam, bo wiedziałam, że jeśli przestanę, to się rozpłaczę.
Kiedy ostatnia nuta ucichła, nikt się nie odezwał.
Ta cisza nie była już taka sama jak wcześniej. Wcześniej była to cisza klasy czekającej na upadek dziecka. Później była to cisza ludzi, którzy właśnie uświadomili sobie, że o mało nie roześmiali się z czegoś świętego.
Wtedy wstał chłopiec z drugiego rzędu. Nazywał się Hugo. Madame Laurent już go upokorzyła za błędne odczytanie nut. Zaklaskał. Głośno. Naprawdę głośno. Thomas poszedł w jego ślady. Potem inni. Nawet Camille, po kilku sekundach, splotła dłonie, ale jej twarz była blada.
Madame Laurent uniosła rękę.
„Dość”.
Ale nikt od razu się nie zatrzymał.
Drzwi się otworzyły. Wszedł dyrektor. Musiał słyszeć muzykę z korytarza. Spojrzał na stojących uczniów, potem na Madame Laurent, a potem na mnie, wciąż siedzącą przy pianinie z rękami opartymi na kolanach.
„To byłaś ty?” zapytał delikatnie.
Skinęłam głową, przekonana, że się mylę.
Pani Laurent mówiła zbyt szybko.
„Po prostu wciągnęłam ucznia, który wydawał się bardzo zainteresowany instrumentem”.
Dyrektor patrzył na nią długo.
„Bierzesz udział… czy demonstrujesz?”
Nie odpowiedziała.
Poprosił mnie, żebym przyszła do jego gabinetu po zajęciach. Bałam się. Tak bardzo, że znowu zaczęły mi drżeć ręce. Pomyślałam o ojcu. O jego pracy. O jego zmęczonej twarzy, kiedy wracał późno do domu. Powtarzałam sobie, że nie potrzebuje kolejnego problemu.
W gabinecie dyrektor mnie nie zbeształ. Dał mi chusteczkę, zanim jeszcze zaczęłam płakać.
„Elise, gdzie nauczyłaś się tak grać?”
Spojrzałam na swoje palce.
„Moja matka”.
Uśmiechnął się.
„Czy ona nadal uczy?” Pokręciłam głową.
Uśmiech zniknął.
Potem opowiedziałam wszystko. O chorobie. O rachunkach. O sprzedaży domu. O tym, że dwóch mężczyzn wyniosło fortepian, a mój ojciec powtarzał „przepraszam”, jakby te słowa mogły powstrzymać meble. Opisałam papierową klawiaturę, którą narysował dla mnie pewnego wieczoru linijką, bo nie było go stać na prawdziwy fortepian. Opisałam, jak ćwiczyłam bez dźwięku, żeby nie zapomnieć głosu mojej mamy. Pani Laurent była tam, przy drzwiach. Została wezwana. Na początku trzymała skrzyżowane ramiona. Potem, stopniowo, jej ramiona opadły. Kiedy powiedziałam, że nie grałam na prawdziwym pianinie od czternastu miesięcy, zakryła usta dłonią.
