CZĘŚĆ 1
Don Arturo Villarreal nie zostawił 50 000 dolarów na szklanym stole przypadkiem.
Człowiek taki jak on, właściciel budynków w Polanco, centrów handlowych w Querétaro i gruntów w połowie miasta Meksyk, nie zapomniał o pieniądzach tak, jak zapomina się kluczy.
Te pliki banknotów były pułapką.
Mroźna próba.
Okrutne.
Wyrachowany.
Z biura, za ciemnymi, drewnianymi drzwiami, Arturo obserwował pokój przez kamery monitoringu.
Od lat robił to samo z kierowcami, ogrodnikami, kucharzami i nowymi pracownikami.
I prawie zawsze kończyło się to tak samo.
Rachunek zniknął.
Drżąca ręka sięgnęła do kieszeni.
Potem pojawiała się tania wymówka.
„Każdy ma swoją cenę” – mruknął, zaciskając szczękę. „Trzeba tylko postawić przed nią dokładną kwotę”.
Tego dnia pojawiła się Mariana Robles, 31-letnia kobieta, która zgodziła się pracować jako niania i pomoc domowa.
Chociaż Arturo tak naprawdę nie miał dzieci.
Zatrudnił ją, żeby zajmowała się domem, układała mu grafik, przygotowywała proste posiłki i dotrzymywała mu towarzystwa w niektóre popołudnia, ponieważ lekarz powiedział mu, że tak długi pobyt w więzieniu wyniszcza go od środka.
Mariana przyszła w czystej, ale starej sukience, znoszonych butach i trzymając za rękę małą dziewczynkę.
Dziewczynka miała na imię Lucia.
Miała 7 lat, ciasno zaplecione warkoczyki, połatany plecak i wielkie oczy, które patrzyły na wszystko, jakby rozwiązywały zagadkę.
Arturo otworzył drzwi przez domofon.
„Zdarza się”.
Jej głos brzmiał sucho.
Mariana weszła ostrożnie, jakby każdy krok mógł coś złamać.
Rezydencja w Las Lomas była tak duża, że jego pokój w Iztapalapa zmieściłby się trzy razy w holu.
„Powiedziałem jej przez telefon, że nie chcę tu dzieci” – wyrzucił z siebie Arturo, gdy tylko je zobaczył.
Mariana spuściła wzrok, ale nie pochyliła się do przodu.
