CZĘŚĆ 2
Nikt się nie odezwał.
Nawet Hugo, który nie rozumiał wszystkiego, rozumiał wystarczająco dużo, by pozostać w bezruchu.
Mathieu wciąż trzymał rękę na klamce.
Jego twarz stała się pozbawiona wyrazu.
Jakby ktoś właśnie ugasił wewnętrzny gniew, pozostawiając jedynie mężczyznę stojącego pośród zniszczenia.
Sarah z kolei patrzyła na róże na podłodze ze smutkiem, który znałam.
Nie smutkiem zniszczonych kwiatów.
Smutkiem symbolicznym.
Każdy bukiet oznaczał miesiąc.
Każdy bukiet mówił:
Wciąż tu jestem.
Wciąż oddycham.
Nie zniknęłam.
A mój mąż po prostu je wyrzucił jak brudny dowód.
„Sarah” – powiedziałam cicho – „nie powinnaś była przychodzić”.
Odwróciła się do mnie.
„Tak. Tym razem tak”.
Jej głos drżał, ale się nie poddała.
Mathieu w końcu kontynuował:
„Nie wiedziałem”.
Sara spojrzała na niego.
„Dokładnie”.
Tylko jedno słowo.
Uderzył go mocniej niż oskarżenie.
Poprosiłam Hugo, żeby poszedł po swojego misia z pokoju.
Zawahał się.
„Mamo, przyjdziesz później?”
„Tak, kochanie”.
„Nie będziesz krzyczeć?”
Poczułam, jak pieką mnie oczy.
„Nie. Nie będę krzyczeć”.
Powoli wyszedł.
Kiedy drzwi jego sypialni się zamknęły, Sarah spojrzała w dół.
„Przykro mi, że słyszał”.
Mathieu przetarł twarz dłonią.
„Czy ktoś może mi to wyjaśnić?”
Spojrzałam na niego.
„Nie chciałeś słuchać, kiedy próbowałam ci powiedzieć, że to nie tak, jak myślałeś”.
„Nic nie powiedziałeś!”
„Bo to nie moja historia do opowiedzenia”.
Sarah usiadła, nie czekając na zaproszenie.
Czuła, że nogi nie są w stanie jej utrzymać.
„W takim razie sama to opowiem”.
Chciałam ją powstrzymać.
Pokręciła głową.
„Nie, Lucie. Chroniłaś mnie wystarczająco długo”.
Wzięła głęboki oddech.
„Osiemnaście miesięcy temu byłam w Lyonie na wizycie u lekarza. Straciłam pracę, mój partner odszedł, a siostra nie odzywała się do mnie od lat. Nie będę wdawać się w szczegóły. To nie nasza sprawa. Ale tamtego dnia po prostu nie chciałam tego kontynuować”.
Mathieu spuścił wzrok.
W końcu zrozumiał, że niektóre milczenia niekoniecznie oznaczają zdradę.
Skrywały ból zbyt ciężki, by go ujawniać ciekawości innych.
Sarah kontynuowała:
„Lucie znalazła mnie w korytarzu dworca kolejowego, niedaleko peronów. Płakałam. Ludzie przechodzili obok. Niektórzy mnie widzieli. Nikt się nie zatrzymał”.
Przeżyłam tę scenę na nowo.
Dworzec Part-Dieu.
Deszczowy wieczór.
Wszędzie walizki.
Niezrozumiałe komunikaty.
I ta kobieta siedząca na podłodze, bez płaszcza, z oczami utkwionymi w niewidzialnym punkcie.
Nie byłam bohaterska.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Widziałam tylko, że coś w jej wnętrzu bezgłośnie woła o pomoc.
Więc usiadłam obok niej.
„Chcesz, żebym została jeszcze trochę?”
Nie odpowiedziała.
Ale nie odeszła.
Więc zostałam.
Przez godzinę.
A potem dwie.
Spóźniłam się na pociąg.
