CZĘŚĆ 1
„Jeśli moja mama umrze, ty też nie przeżyjesz”.
Tak Rodrigo krzyknął do mnie przez telefon w noc naszej trzeciej rocznicy, zaledwie 10 minut po tym, jak mu powiedziałam, z gorzkim uśmiechem:
„Nie użyłem tego absurdalnie drogiego kremu, który mi dałaś. Twoja mama uznała go za tak wyrafinowany, że wysmarowała nim całą twarz”.
Nie było żadnej skargi od obrażonego męża po drugiej stronie linii. Zapadła lodowata cisza, rozległ się dziwny jęk, a potem krzyk, który przeszył moje ucho.
„Co zrobiłaś, Mariana? Co, do cholery, zrobiłaś?”
Usiadłam na łóżku, włosy wciąż wilgotne po prysznicu. Rodrigo podobno był w Querétaro, w pilnej podróży służbowej do laboratorium farmaceutycznego, gdzie był szefem badań. Tego ranka obudził mnie śniadaniem do łóżka i czerwonym aksamitnym pudełkiem przewiązanym złotą wstążką.
„To szwajcarski krem do regeneracji komórek” – powiedział mi. Nie można go kupić w sklepie. Wieczorem bierzesz prysznic, nakładasz grubą warstwę na twarz i szyję, gasisz światło i idziesz spać. Jutro obudzisz się inna.
Brzmiało romantycznie. Zbyt romantycznie dla mężczyzny, który przez miesiące patrzył na mnie jak na ciężar.
Moje małżeństwo z Rodrigo wydawało się idealne dla osób z zewnątrz. Mieszkaliśmy w przestronnym domu w spokojnej dzielnicy Guadalajary. Miał dobrą pracę, fajny samochód, dobre nazwisko. Ja, 28-letnia kobieta z małego miasteczka w Michoacán, byłam, według wszystkich, „szczęściarą”. Nikt nie widział, co dzieje się za tymi eleganckimi drzwiami.
Doña Carmen, moja teściowa, tam rządziła.
Doña Carmen nie zapukała do drzwi mojej sypialni. Weszła. Przeszukała szuflady. Zabierała mi perfumy, torebki, witaminy, a nawet prezenty, które mama przysłała mi po stracie dziecka. Nie potrzebowałam niczego. Robił to, żeby przypomnieć mi, że nie panuję nawet nad własnym cieniem.
„Mój syn za wszystko tu zapłacił” – mawiał. „Przyszłaś tu tylko po to, żeby się do niego przytulić”.
Kiedy płakałam, Rodrigo pojawiał się ze swoim łagodnym głosem:
„Kochana, moja mama jest już stara. Nie prowokuj jej. To tylko rzeczy materialne. Jesteś mądrzejsza”.
Minęły trzy lata: przełykałam upokorzenia, żeby w domu panował „spokój”.
Dlatego zostawiłam to czerwone pudełko na komodzie. Wiedziałam, że Doña Carmen je zobaczy. I zobaczyła.
Tej nocy, kiedy wróciła z gry w loterię z przyjaciółkami, weszła do mojego pokoju bez pozwolenia. Jej wzrok był utkwiony w pudełku.
„Spójrz tylko. Kolejna luksusowa rzecz kupiona za pieniądze mojego syna”.
Otworzyła ją, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. W środku była czarna butelka, bez etykiety, ze srebrną nakrętką.
„To pewnie na twoją wulgarność” – zadrwiła.
Wzięła ją i poszła do swojego pokoju.
Nie poszłam za nią. Miałam dość kłótni o wszystko.
O 10:30 zadzwonił Rodrigo. Najpierw udawał czułość. Potem zapytał, czy już nałożyłam krem. Kiedy powiedziałam, że jego matka go wzięła, wpadł w szał.
„Biegnij do jej pokoju. Umyj wszystko. Natychmiast!”
Wtedy zrozumiałam coś, co zmroziło mi krew w żyłach: to nie był krem.
