Na naszym ślubie patrzyłam, jak mój mąż unosi kieliszek i uśmiecha się, jakby był właścicielem całej sali. „Ten taniec” – oznajmił – „jest dla kobiety, którą kocham od dziesięciu lat”. Serce mi zabiło mocniej – aż minął mnie… i zatrzymał się przed moją siostrą. Tłum wybuchnął radością, klaszcząc, jakby to było romantyczne. Poczułam smak krwi, gdy przygryzłam wargę, a potem powiedziałam jedno zdanie do mikrofonu. Jego twarz zbladła. Kolana się pod nim ugięły. A muzyka nie milkła.

Rozdział 1: Złota Klatka
Orkiestrowe crescendo walca było ogłuszające, niczym porywająca fala wiolonczel i skrzypiec, która niemal – niemal – zagłuszyła trzewne, rozdzierające pęknięcie mojego serca. To było fizyczne doznanie, głuchy trzask odbijający się echem w mojej piersi pod warstwami importowanej francuskiej koronki. Stojąc pod oślepiającym kryształowym baldachimem Wielkiej Sali Balowej St. Regis, patrzyłam, jak mój mąż, Adrian, unosi swój kryształowy kieliszek do szampana. Stał na podwyższeniu, uśmiechając się z wielkoduszną gracją nowo koronowanego króla, błogosławiącego swoich wielbiących poddanych. Pochylił się do mikrofonu, a jego głos brzmiał aksamitnie, mrucząc, co kiedyś przekonało mnie, że jest moim sanktuarium.

„Ten taniec” – mruknął, omiatając wzrokiem morze uniesionych ku górze twarzy – „jest dla kobiety, którą kochałem z całej duszy od dziesięciu lat”.

Przez jedną bolesną, oślepiającą sekundę naprawdę wierzyłam, że mówi o mnie.