CZĘŚĆ 2
Sylvie cofnęła się, jakby lekarz ją uderzył.
„Nie”.
Tylko jedno słowo.
Kręcone.
Niedorzeczne.
Jakby mogła obalić diagnozę, odrzucając ją.
Julien z kolei milczał.
Jego twarz zbladła.
Dr Morel zachował spokój.
„Nie powinnam w tych okolicznościach omawiać szczegółów medycznych, ale skoro pan Armand publicznie kwestionuje ojcostwo, które sam zaaranżował poprzez interwencję medyczną, jedno musi być jasne: ta ciąża nie jest wynikiem niewierności”.
Sylvie odwróciła się do syna.
„Julien?”
Otworzył usta.
Nic z nich nie wyszło.
Wyciągnęłam rękę do Camille, która stała przy moim łóżku. Zrozumiała. Przeszukała moją torbę, wyciągnęła niebieską kopertę i podała mi ją.
Moje palce drżały, kiedy je otwierałam.
Nie ze strachu.
Ze zmęczenia.
Wyciągałam dokumenty jeden po drugim.
Formularz zgody na in vitro.
Podpis Juliena.
Daty.
E-maile.
Zdania, których nie mógł usunąć.
Podałam je Sylvie.
„Latami nazywałaś mnie kłamcą, ale jedyne, co ukrywałam, to honor twojego syna”.
Jej oczy przesunęły się po stronach, nie rozumiejąc, a raczej rozumiejąc za późno.
„Wiedziałaś?” szepnęła do Juliena.
Zacisnął pięści.
„Mamo, to nie jest odpowiedni moment”.
Wybuchnęła krótkim, przeraźliwym śmiechem.
„Nie jest odpowiedni moment?” Pozwoliłaś mi oskarżyć twoją żonę o sypianie z wieloma osobami, skoro to ty byłaś?
„Nie chciałam, żeby wszyscy wiedzieli”.
Zaśmiałam się.
Słabym, ale wyraźnym śmiechem.
„Wolałaś więc, żeby wszyscy uważali mnie za dziwkę”.
Julien w końcu na mnie spojrzał.
„Manon, zgubiłem się”.
„Nie. Byłaś tchórzem”.
Skurcz sprawił, że krzyknęłam.
Dr Morel natychmiast zrobił krok naprzód.
„Wszyscy na zewnątrz. Natychmiast”.
Sylvie się nie poruszyła.
Spojrzała na syna, jakby widziała obcego człowieka z jego twarzą.
„Mamo” – powiedział.
Cofnęła się o krok.
„Nie nazywaj mnie tak, żeby się za mną chować”.
Potem odeszła.
Julien chciał zostać.
Wpatrywałam się w niego pomimo bólu.
