Miałam tylko dostarczyć lekarstwa panu Harrisonowi, budzącemu strach starszemu mężczyźnie, który mieszkał samotnie w tym domu, ale wszystko się zmieniło, gdy padł mi w ramiona i błagał, żebym nie podawała koperty jego żonie. Zanim zdążyłam zareagować, drzwi otworzyły się gwałtownie, a ona stanęła w nich, blada i wściekła, oskarżając mnie o rozbijanie małżeństw. Potem obiecała, że mnie zniszczy, zanim wyjawi prawdę.
Nazywam się Mia Carter i miałam tylko dostarczać lekarstwa.
To było wszystko.
Jedna papierowa torba apteczna, jedna z wymaganym podpisem, jeden samotny staruszek na końcu Briar Lane, w miasteczku, gdzie ludzie ściszali głos za każdym razem, gdy wymawiano jego imię.
Arthur Harrison mieszkał w tym szarym wiktoriańskim domu pod Burlington w stanie Vermont przez prawie cztery dekady. Niektórzy twierdzili, że kiedyś był właścicielem połowy miasta. Inni, że niszczył ludzi, którzy ośmielali się mu sprzeciwiać. Dla mnie był po prostu panem Harrisonem, cichym człowiekiem, który zamawiał leki na serce, płacił odliczoną kwotą i zawsze dziękował, jakby słowa te wymagały wysiłku.
Tego popołudnia w domu unosił się zapach kurzu, pasty cytrynowej i czegoś gorzkiego, czego nie potrafiłem zidentyfikować.
„Panie Harrison?” zawołałem z holu. „To Mia z apteki Bellwood”.
Jego głos dochodził z gabinetu. „Tutaj”.
Zastałem go siedzącego przy zimnym kominku, z twarzą bladą i wilgotną od potu, z ręką przyciśniętą do piersi.
Pospieszyłem w jego stronę. „Proszę pana, czy mam zadzwonić pod 911?”
Złapał mnie za nadgarstek z nieoczekiwaną siłą. „Nie. Proszę posłuchać”.
Jego drżące palce wskazały na biurko. Kremowa koperta leżała częściowo ukryta pod gazetą.
„Nie pozwól, żeby moja żona znalazła kopertę” – wyszeptał.
Zanim zdążyłem zapytać, co ma na myśli, jego ciało stało się ciężkie.
Złapałam go, gdy upadał, niemal padając na kolana pod jego ciężarem. Torba z lekami uderzyła o podłogę. Oddychał krótko i urywanie.
„Panie Harrison, proszę zostać ze mną”.
Złapał mnie za rękaw. „Zmieniła je” – wysapał. „Tabletki. Testament. Wszystko”.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Wtedy trzasnęły drzwi wejściowe.
Kobiece obcasy uderzyły w korytarz niczym strzały z pistoletu.
Odwróciłam się, gdy w drzwiach gabinetu pojawiła się Eleanor Harrison, elegancka w białym fartuchu, z perłowymi kolczykami lśniącymi na jej szyi. Jej twarz zbladła, a potem wykrzywiła się z wściekłości, gdy zobaczyła męża w moich ramionach.
„Ty mała rozbijaczko” – syknęła.
„Jestem dziewczyną z apteki” – powiedziałam, drżąc. „On potrzebuje pomocy”.
Jej wzrok padł na kopertę na biurku.
Na sekundę zniknął wszelki ślad gniewu.
Strach zajął jego miejsce.
Potem spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.
„Pochowam cię” – powiedziała cicho – „zanim on powie prawdę”.
Za mną dłoń pana Harrisona zacisnęła się na mojej.
Ostatkiem sił wyszeptał: „Aparat. Półka na książki”.…
Część 2
Spojrzałam w stronę półki na książki.
Na początku zauważyłam tylko stare książki prawnicze, oprawione zdjęcia i mosiężny zegar w kształcie statku. Potem zobaczyłam maleńką czarną soczewkę wciśniętą między dwa oprawione w skórę tomy.
Aparat.
Nagrywanie.
Eleanor zauważyła, że mój wzrok się poruszył.
Jej wyraz twarzy natychmiast się zmienił.
„Odsuń się od mojego męża” – rozkazała.
Zostałam w miejscu. Pan Harrison był ledwo przytomny, a oddech boleśnie drapał go w gardle. Jedną ręką sięgnęłam po telefon i wykręciłam numer alarmowy.
Eleanor przeszła przez pokój tak szybko, że ledwo zdołałam odwrócić ramię. Sięgnęła po telefon, ale przycisnęłam go mocno do piersi.
„Pogotowie ratunkowe” – powiedziała dyspozytorka.
„Potrzebuję karetki na Briar Lane 418” – powiedziałam szybko. „Arthur Harrison zemdlał. Możliwe, że ktoś manipulował przy lekach”.
Eleanor znieruchomiała.
To jedno słowo padło dokładnie tam, gdzie trzeba.
Dyspozytorka poprosiła mnie o powtórzenie adresu. Zrobiłam to. Wtedy Eleanor wytrąciła mi telefon z ręki. Wsunął się pod biurko, wciąż podłączony.
„Ty głupia dziewczyno” – wyszeptała.
