CZĘŚĆ 2
Zawiozłem Mateo na pogotowie. Miał infekcję dróg oddechowych i był odwodniony. Podczas gdy go leczyli, Mariana przebierała się i zobaczyłem siniaki na jej ramionach i plecach. Na początku powiedziała, że ciągle uderza się o meble. Potem zemdlała.
Teresa trzymała jedzenie, które kupiłem, pod kluczem. Sprzedała część mleka dla niemowląt, zatrzymała pieniądze i kazała Marianie jeść twarde tortille z fasolą. Jeśli protestowała, szczypała ją lub uderzała tam, gdzie ubranie zasłaniało siniaki.
Tydzień wcześniej Mateo miał wysoką gorączkę. Mariana poprosiła o pieniądze na wizytę u lekarza. Moja matka odmówiła. Aby zapłacić za badanie, moja żona zastawiła swoją obrączkę.
Kiedy płakałem ze wstydu, zadzwonił do niego telefon z komisariatu. Teresa nalegała na wycofanie skargi i oskarżyła Marianę o kradzież łańcuszka. Poprosiłem o rozmowę z policjantem i potwierdziłem, że Oscar nie ma pozwolenia na wejście do mojego domu ani dotykanie moich dokumentów.
Kiedy to sprawdzili, znaleźli pełnomocnictwo z moim sfałszowanym podpisem. Zezwalało ono na wykorzystanie mojego domu jako zabezpieczenia kredytu.
Teresa zemdlała, gdy to zobaczyła.
Tej nocy sprawdziłem stare kamery, które zainstalowałem kilka miesięcy temu. Moja matka myślała, że są wyłączone. Na nagraniach widać, jak znęcam się nad Marianą, zabieram biżuterię z sypialni i przekazuję dokumenty Oscarowi.
Trzy dni później Teresa zebrała rodzinę w swojej szpitalnej sali. Zażądali, żebym sprzedał dom, spłacił długi Oscara i rozwiódł się z „kobietą, która zniszczyła rodzinę”. Podłączyłem pendrive’a do telewizora i odtworzyłem nagrania.
Ci sami krewni, którzy obrazili Marianę, zaczęli konfrontować się z moją matką. Obiecała im zyski z rzekomej inwestycji w pobliżu Tlajomulco. Wszyscy rozdali swoje oszczędności. Projekt nie istniał.
Myślałem, że prawda wyszła na jaw, ale wtedy zadzwonił do mnie bank. Była tam pożyczka na trzy miliony pesos zaciągnięta na rzecz jednej z firm Oscara, zabezpieczona moim domem i z podpisem niemal identycznym jak mój.
Zdjęcia z kancelarii notarialnej przedstawiały moją matkę, mojego kuzyna i mężczyznę ubranego podobnie do mnie.
Złożyłam doniesienie do prokuratury w Jalisco. Tego samego dnia Mariana znów poczuła zawroty głowy. Badania wykazały obecność środków uspokajających we krwi. Znalazłam tabletki ukryte w buteleczce witamin, które Teresa jej dała, „aby pomóc jej dojść do siebie po porodzie”.
Moja matka nie chciała tylko osłabić Mariany. Chciała, żeby wyglądała na niezrównoważoną, żeby móc odebrać jej Mateo, wyrzucić ją z domu i przejąć kontrolę nad całym moim majątkiem.
Prokuratura poprosiła mnie o pomoc w przeprowadzeniu kontrolowanej dostawy, aby zidentyfikować sieć pożyczkodawców i skorumpowanego notariusza. Miałam udawać, że sprzedaję dom i spłacam dług.
Zgodziłam się.
Ale przed spotkaniem Teresa wypowiedziała zdanie, które dopełniło wywodu posłusznego syna, jakim byłem:
—Możesz znaleźć inną kobietę. Nie rezygnuj z rodzinnej krwi.
W tym momencie uświadomiłem sobie, że następnego dnia jedno z nas straci wszystko.
I nikt w tym pokoju nie mógł sobie wyobrazić, kto to będzie.
CZĘŚĆ 3
Spotkanie odbyło się w restauracji zamkniętej dla publiczności na obrzeżach Guadalajary. Biuro Prokuratora Generalnego umieściło mikrofony, kamery i agentów w pobliskich lokalach. Przybyłem z teczką, która wyglądała, jakby zawierała wystarczająco dużo pieniędzy na spłatę pożyczki. W rzeczywistości tylko kilka pierwszych linijek to prawdziwe rachunki; reszta to rekwizyty.
Teresa weszła pierwsza. Szła powoli, ale w jej oczach malował się niepokój, który nie przypominał żalu. Za nią pojawił się Oscar, tymczasowo zwolniony pod dozór, aby zaprowadzić śledczych do sprawców. W końcu pojawiło się trzech mężczyzn. Przywódca nazywał się Guero Salas i był zamieszany w nielegalne pożyczki, tajny hazard i oszustwa na rynku nieruchomości.
Przedstawił umowę bankową, weksle z absurdalnie wysokimi odsetkami i uwierzytelnioną kopię sfałszowanego pełnomocnictwa.
„Zapłać dzisiaj, a zostawimy twoją rodzinę w spokoju” – powiedział. „W przeciwnym razie twój dom zmieni właściciela jutro”.
Otworzyłem portfel zaledwie kilka centymetrów ode mnie. Oczy Oscara rozbłysły.
„Najpierw chcę usłyszeć prawdę” – odpowiedziałem. „Gdzie jest pięćset tysięcy pesos, które moja matka zabrała z moich oszczędności?”
Oscar spojrzał na Guero, a potem na ziemię.
„Przegrałem w hazardzie. Dali mi kolejną pożyczkę, żeby odrobić straty. Potem nie mogłem już więcej płacić”.
„A pismo?”
— Twoja matka mi to dała. Twoje dowody osobiste też. Znaleźliśmy kogoś, kto wygląda jak ty. Notariusz zgodził się to załatwić.
Teresa wzięła mnie za rękę.
— Chu. Zapłać i miejmy to już za sobą.
Puściłam go.
— Chcę wiedzieć coś jeszcze. Dlaczego zastąpiłeś witaminy Mariany środkami uspokajającymi?
Mama zbladła. Przez kilka sekund nikt się nie odzywał. Wierzyła, że pieniądze są ubezpieczone i postanowiła wyjaśnić.
— Bo ta dziewczyna zadawała za dużo pytań. Wtrącała się w sprawy, które jej nie dotyczyły. Gdyby się uspokoiła, rozwiązałabym problemy Oscara. Poza tym, miałaś już dość patrzenia na jej chorobę. Z diagnozą zaburzeń nerwowych łatwiej byłoby ci zatrzymać dziecko.
Poczułam, jak powietrze znika z pokoju.
— Czy wiedziałeś, że mogę przestać oddychać?
