CZĘŚĆ 2
Spędziłam noc obok Marca bez zmrużenia oka.
Spał spokojnie, jak człowiek przekonany, że już wygrał.
O 5:30 rano wstałam i sfotografowałam każdą stronę akt ukrytych w jego biurze. Mandat sprzedaży był dopiero początkiem. Odkryłam sfałszowaną wycenę mieszkania, o prawie 200 000 euro niższą od jego rzeczywistej wartości, a także obietnicę przeniesienia własności do firmy zajmującej się nieruchomościami, sporządzoną trzy miesiące wcześniej.
Kierownikiem tej firmy była Élodie Delmas.
Nie Élodie Martin.
Nie przez przypadek wprowadziła się naprzeciwko nas. Marc zapłacił kaucję, czynsz za dwanaście miesięcy z góry i wszystkie koszty przeprowadzki z naszych oszczędności.
Umieścił swoją drugą rodzinę sześć metrów od moich drzwi.
Następnego dnia położył przede mną żółtą teczkę.
„Agencja musi przedłużyć naszą umowę o zarządzanie nieruchomością” – wyjaśnił. „Potrzebuję twojego podpisu u notariusza w sobotę”.
„Oczywiście”.
Spojrzał na mnie, niemal zaskoczony moją uległością.
„Nie chcesz tego przeczytać?”
Zamknęłam teczkę.
„Po siedemnastu latach, jeśli nie mogę ci zaufać, to komu mogę?”
Jego uśmiech nauczył mnie czegoś ważnego: niektórzy ludzie nie czują wyrzutów sumienia, gdy cię oszukują. Czują pogardę tylko wtedy, gdy im wierzysz.
Gdy tylko wyszedł, wysłałam nowe dokumenty do Maître Vidal. Skontaktowała się z notariuszem, którego nazwisko widniało na umowie. Nigdy nie widział upoważnienia, które Marc rzekomo mu wysłał. Pieczątka na dokumencie została skopiowana ze starszego aktu.
Z pomocą komornika i eksperta finansowego prześledziliśmy szlak pieniędzy. Marc przekazywał przelewy przeznaczone dla Élodie jako wydatki firmowe. Potajemnie wykupił też część naszej polisy na życie i sfałszował dwa moje elektroniczne upoważnienia.
Najboleśniejsza część dotyczyła Léi.
38 000 euro, które zaoszczędziliśmy od jej narodzin, zostało przeznaczone na szkołę Noégo, wakacje Élodie i zegarek, który Marc kupił na swoje czterdzieste urodziny.
Złożyłem mu komplement na temat tego zegarka.
Powiedział mi, że to od jego kolegów.
W piątek wieczorem pojechałem odebrać Léę na dworzec Lyon-Part-Dieu. Od razu zauważyła moje milczenie.
„Czy ty i tata się rozwodzicie?”
O mało nie puściłem kierownicy.
„Dlaczego mnie o to pytasz?”
Wyjęła z torby kopertę. W środku były trzy zdjęcia Marca, Élodie i Noaha na plaży. Na odwrocie odręcznie napisana notatka: „Twój ojciec wybrał swoją prawdziwą rodzinę”.
