„Ona kłamie. Zawsze tak było” – powiedział tata mojemu narzeczonemu 14 dni przed ślubem. „Ma sekretne dziecko”. Mama szepnęła: „Nie daj się jej złapać w pułapkę”. Nie sprzeciwiałam się. Po prostu siedziałam – aż mój narzeczony wstał, otworzył zdjęcie w telefonie i zapytał: „Czy to to dziecko?”. To było…

Rozdział 1: Architektura pułapki
Nazywam się Juliet Anderson. Mam dwadzieścia dziewięć lat i całe dnie spędzam, przemierzając chaotyczne, afirmujące życie korytarze oddziału pediatrycznego w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie. Dokładnie dwa tygodnie przed moim planowanym wejściem do ołtarza, mężczyzna, który przekazał połowę mojego DNA, spojrzał mojej narzeczonej prosto w oczy przez stół w jadalni i próbował spalić moje istnienie.

„Ona jest patologiczną kłamczuchą” – stwierdził mój ojciec, George, mrożącym krew w żyłach, absolutnie beznamiętnym głosem. „Zawsze nią była. Urodziła bękarta w wieku osiemnastu lat i próbowała wykorzystać niemowlę jako pułapkę, by złapać bogatego chłopca”.

Obok niego pochyliła się moja matka, Patricia, z twarzą wykrzywioną w maskę czystej złośliwości. „Nie daj się jej wbić w siebie, Benjaminie” – syknęła, a pozory szanowanej matriarchy Nowej Anglii całkowicie wyparowały. „Oddała wilkom własne ciało i krew niczym wczorajsze śmieci. Jest zgniła do szpiku kości”.