„Jutro wprowadzamy się do twojej willi. Andriej już dał nam klucz, więc przygotuj dwa pokoje i nie rób hałasu” – powiedziała mi szwagierka. Spojrzałam na męża i zdałam sobie sprawę, że on nie żartuje. Następnego dnia Christina przyjechała z rodziną i furgonetką pełną bagażu. Wkładając klucz do mojej bramy, Andriej szepnął do mnie: „Jeśli to zrobisz, nasze małżeństwo się skończy”. Ale było już za późno…

Radiowóz podjechał obok furgonetki.

Kristina natychmiast odjechała od bramy, ale klucz wciąż trzymała w dłoni. Andriej podszedł do niej, a ja zostałem na podwórku.

Dwóch policjantów wysiadło.

— Kto sporządził zgłoszenie?

— UE.

Jeden z nich podszedł.

— Czy jesteś właścicielem?

— Tak.

— A ci ludzie?

Wskazałem na Kristinę i Mihaia.

— Moja synowa z mężem. Chcą się tu wprowadzić bez mojej zgody.

Kristina natychmiast interweniowała:

— Nie bez porozumienia! Mój brat dał nam klucz.

Policjant spojrzał na Andrieja.

— Kim jesteś?

— Mężem właścicielki.

— Czy jesteś również właścicielem nieruchomości?

Andriej zawahał się.

— Jesteśmy małżeństwem od ośmiu lat.

— Nie o to pytałem. Jesteś właścicielem?

Zapadła cisza.

— Nie.

Kristina odwróciła się do niego.

— Co masz na myśli mówiąc „nie”?

Andriej zacisnął szczękę.

— Dom jest na nazwisko Eleny.

„Ale powiedziałaś mi, że to twoje!”

— Kristina, nie teraz.

— Daj spokój! Powiedział, że Elena trochę skomentuje, a potem nas wpuści. Dałaś mi klucz!

Spojrzałam na Andrieja.

Do tej pory miałam nadzieję, że Kristina przesadziła. Że powiedział jej tylko, że nas zaprosi, a ona zamieniła okazję w przeprowadzkę.

Ale nie.

Obiecał jej dom.

I to na podstawie tego, że trochę zaprotestuję, a potem się wycofam.

Policjant zwrócił się do mnie.

— Masz dokumenty nieruchomości?

— Tak.

Miałam je przygotowane.

Sprawdził je, a potem dał swojemu koledze.

— Nieruchomość należy do pani. Jeśli nie pozwoli ci wejść, nie wchodź.

Kristina o mało się nie rozpłakała.

„Ale mamy klucz!”

— Klucz nie czyni cię właścicielem ani nie daje ci prawa do zajmowania domu wbrew woli właściciela.

Horia podszedł do Cristiny.

— Chodźmy.

„Dokąd jedziemy? Wszystkie nasze rzeczy są w furgonetce!”

„To nie problem tej pani” — powiedział policjant.

Cristina spojrzała na mnie.

„Jesteś teraz szczęśliwa? Zostawiasz nas z dwójką dzieci i całym naszym dobytkiem na ulicy?”

„Nie przyprowadziłam cię tutaj.”

Wskazał na mnie kluczem.

— Mogłeś nam pomóc!

— Mogłeś mnie zapytać.

— Wiedziałem, że powiesz „nie”.

— Znałeś już odpowiedź.

Andriej podszedł do bramy.