CZĘŚĆ 1
Moje dzieci nie płakały, gdy notariusz odczytał testament Roberta. Uśmiechały się. Wypłakałam już wystarczająco dużo łez za wszystkich w tym pokoju.
Przez osiem lat opiekowałam się mężem, gdy choroba powoli go od niego odchodziła. Karmiłam go, kąpałam, podnosiłam, gdy nie mógł już przewracać się w łóżku, i szyłam do późna w nocy, żeby zapłacić za rzeczy, których nie pokrywało ubezpieczenie. Środki medyczne. Opieka domowa. Podróże. Ciche koszty choroby, które osiadają na domu niczym kurz.
Ale kiedy majątek Roberta został podzielony, wszyscy pamiętali, że ma dzieci. Nikt zdawał się nie pamiętać, że miał żonę.
Moja córka, Isabelle, otrzymała apartamenty w Paryżu i Lyonie. Mój syn, Laurent, dostał samochody. Razem odziedziczyli burgundzki dom na wsi, ziemię, inwestycje i więcej pieniędzy, niż byłam w stanie w pełni pojąć.
A ja?
Otrzymałam małą, złożoną kopertę.
Żadnego wyjaśnienia. Żadnych przeprosin. Żadnej czułości.
Isabelle o mało mi go nie wyrwała z rąk, niecierpliwa, by otworzyć go na oczach wszystkich. W środku znajdował się bilet lotniczy w jedną stronę do Ajaccio.
To wszystko.
Żadnego listu. Żadnego klucza. Żadnej notatki. Ani jednego słowa napisanego ręką Roberta.
Potem na twarzach pojawiły się uśmiechy.
„Korsyka jest spokojna” – powiedział Laurent, patrząc na dokumenty spadkowe. „Idealne dla kogoś w twoim wieku”.
Miałam siedemdziesiąt dwa lata. Po raz pierwszy nie tylko czułam się jak wdowa. Czułam się odrzucona.
Najokrutniejsze nie były pieniądze. Najbardziej okrutne było obserwowanie, jak moje dzieci wyglądają na szczęśliwsze z tego, co zyskały, niż smutne z powodu utraty ojca. Robert nie umarł nagle. Powoli zanikał, podczas gdy oni odwiedzali go krótko, szybko całowali go w czoło i odchodzili, zanim współczucie stało się odpowiedzialnością.
Zostałam. Szyłam. Liczyłam monety na lekarstwa. Zachowałam jego godność.
Dzień przed śmiercią Roberta trzymał mnie za rękę i wyszeptał dziwne zdanie.
„Nie oceniaj po pozorach, Tereso. Czasem najcenniejsze rzeczy mieszczą się w najmniejszych paczuszkach”.
Na pogrzebie, trzymając bilet lotniczy, podczas gdy moje dzieci się uśmiechały, myślałam, że to tylko niejasne słowa umierającego człowieka.
Ale tej nocy, sama w naszym mieszkaniu w Lyonie, znów spojrzałam na bilet.
Wylot za trzy dni.
Ajaccio.
Robert i ja prawie nigdy nie rozmawialiśmy o Korsyce. Nie mieliśmy tam rodziny, a przynajmniej żadnej, o której bym wiedziała. To nie miało sensu. Mimo to coś we mnie nie chciało tego podrzeć.
Spakowałam więc trzy sukienki, różaniec, nasze zdjęcie ślubne i resztki pieniędzy.
Przed wyjściem z przyzwyczajenia otworzyłam szufladę nocną Roberta. W środku znalazłam zdjęcie, którego nigdy wcześniej nie widziałam. Robert był młodszy, stał obok mężczyzny, który był tak do niego podobny, że aż ścisnęło mi się serce. Za nimi rozciągały się wzgórza porośnięte drzewami oliwnymi i wioska przyklejona do zbocza góry.
Na odwrocie widniały cztery słowa:
Robert i Theodore. Korsyka, 1978.
Kim był Theodore?
Dlaczego Robert nigdy o nim nie wspomniał?
Lot był krótki, ale cisza w moim wnętrzu sprawiała, że wydawał się nie mieć końca. Kiedy wylądowałam w Ajaccio, w powietrzu unosił się zapach soli, upału i dzikich krzewów. O mało się nie odwróciłam.
Wtedy zobaczyłam eleganckiego mężczyznę w szarym garniturze czekającego przy wyjściu. Szedł prosto w moją stronę.
„Madame Thérèse Morel?”
Skinęłam głową.
„Jestem Maître Étienne Valette” – powiedział. „Jestem prawnikiem. Poproszono mnie, żebym na panią poczekał”.
Podczas jazdy powiedział mi, że dobrze znał Roberta. Powiedział, że mój mąż starannie wszystko przygotował. Moje dzieci otrzymały dokładnie to, co miały otrzymać.
Potem spojrzał na mnie w lustrze.
„A teraz, proszę pani, wkrótce zrozumie pani, co było ukryte przez wiele lat”.
CZĘŚĆ 2
„Ukryte?” – zapytałam.
