Kiedy Daniel Avril poprosił mnie, żebym poszła za nim do małego salonu na końcu korytarza, poczułam się, jakby moje nogi już do mnie nie należały.
Wciąż trzymałam walizkę.
Mój płaszcz pachniał zimną nocą i stresem.
Spałam godzinę, może dwie, na rozkładanym fotelu samochodowym, z twarzą spuchniętą od płaczu i umysłem pustym po tym, co Mathieu zrobił mi poprzedniego dnia.
W tym momencie nie byłam już zranioną żoną ani nawet kobietą z godnością.
Byłam człowiekiem w trybie przetrwania.
Daniel delikatnie zamknął za nami drzwi.
Salon był skromny, ale przytulny, z małym okrągłym stołem, dwoma beżowymi fotelami i już nastawionym czajnikiem.
Ta zwyczajność o mało mnie nie doprowadziła do płaczu.
Spodziewałam się oskarżeń.
Przesłuchania.
Kolejnego upokorzenia.
Zamiast tego przysunął mi krzesło i usiadł naprzeciwko, z rękami spoczywającymi spokojnie na skórzanym oparciu.
„Przede wszystkim, pani Cortés, muszę potwierdzić pani tożsamość”.
Drżącą ręką wyciągnęłam dokumenty.
Przejrzał je, a następnie zadał mi trzy bardzo proste pytania: imię i nazwisko mojego ojca, datę urodzenia i adres domu, w którym mieszkał przez ostatnie dwadzieścia lat swojego życia.
Odpowiedziałam mechanicznie.
Skłonił głowę, jakby to potwierdzało coś istotnego.
„Dobrze.
Karta, której pani użyła, nie jest zgodna ze standardowym produktem bankowym.
Jest powiązana z protokołem zarządzania aktywami o bardzo wysokim poziomie bezpieczeństwa.
