Claire uniosła brodę. To było to samo spojrzenie, którym go obdarzała, gdy miała powiedzieć coś prawdziwego, coś, czego nie zniósłby z radością.
„Bo ostatnią rzeczą, jaką mi powiedziałeś, było to, że rodzina cię udusi”.
Wzdrygnął się.
„Powinnaś była mi i tak powiedzieć”.
„Próbowałem”.
Słowa zabrzmiały cicho, ale przebiły się przez niego.
„Próbowałeś?”
Jej oczy błyszczały, ale nie spłynęła z nich ani jedna łza.
„Dzwoniłam do twojego biura. Dwa razy. Wysłałam list do domu w Pacific Heights, zanim go sprzedano. Napisałam kartkę świąteczną po narodzinach Willi”. Claire zaśmiała się cicho, bez humoru. „Napisałam: »Wesołych Świąt od rodziny, której, jak mówiłeś, nigdy nie chciałeś«. Potem podarłam go przed wysłaniem, bo pomyślałam, że to może być okrutne”.
Bennett wpatrywał się w nią.
„Nigdy nic takiego do mnie nie dotarło”.
Wyraz twarzy Claire się zmienił, nie z ulgi, lecz z wyczerpania.
„Nie wiem, co masz, Bennett. Wiem tylko, co sama przeżyłam”.
Dziecko poruszyło się w ramionach Claire i sięgnęło po jego srebrny krawat, zafascynowane jego blaskiem.
Klatka piersiowa Bennetta się ścisnęła.
„Mogę ją potrzymać?”
Przez jedną straszną chwilę myślał, że Claire powie „nie”.
Zasłużyłby na to. Zasłużyłby na coś gorszego.
Ale Claire spojrzała na Willę, a potem na niego. Powoli, ostrożnie, położyła mu dziecko w ramionach.
W chwili, gdy drobne ciało Willi opadło na jego pierś, coś w Bennecie otworzyło się tak gwałtownie, że prawie wydał z siebie dźwięk. Była ciepła, prawdziwa, zaskakująco ciężka jak niemowlę, ufna i spokojna, co go onieśmielało. Jej palce wpiły się w jego kurtkę. Pachniała lawendowym mydłem, mlekiem i tą delikatną, tajemniczą słodyczą, która przynależała tylko niemowlętom.
„Cześć” – wyszeptał Bennett.
Willa zamrugała.
Potem się uśmiechnęła.
