Mój 16-letni syn z zespołem Downa usłyszał, jak powiedziałam, że boję się, iż zawstydzi mnie w szkole… Ale w Dzień Matki wszedł na scenę z listem, który sprawił, że cała sala zaczęła płakać 
PART 1
Mój syn miał szesnaście lat, kiedy zrozumiałam, że rozumiał każde słowo, którego — jak sądziłam — nie rozumie.
Miał na imię Jacob.
Miał zespół Downa.
I przez większość swojego życia ludzie nazywali go „słodkim”, zanim nazwali go mądrym.
Nazywali go „błogosławieństwem”, zanim w ogóle zapytali, co lubi.
Uśmiechali się do niego w ten miękki, ostrożny sposób, w jaki dorośli uśmiechają się, gdy próbują być mili, ale nadal najpierw widzą twoje dziecko jako inne.
Nienawidziłam tych uśmiechów.
Ale jeśli mam być szczera…
czasami sama byłam winna własnej wersji tego samego.
Kochałam Jacoba.
Bóg wie, jak bardzo go kochałam.
Kochałam sposób, w jaki śmiał się z tych samych kreskówek, nawet po obejrzeniu ich dwadzieścia razy.
Kochałam to, że nosił żółte skarpetki, bo mówił, że żółty sprawia, iż smutne dni są „mniej szare”.
Kochałam sposób, w jaki obejmował ludzi całym sercem, jakby nigdy nie nauczył się kochać połowicznie.
Ale miłość nie oznacza, że nigdy nie byłam zmęczona.
I to jest ta część, której nadal się wstydzę.
Byłam zmęczona wizytami.
Zmęczona spotkaniami.
Zmęczona tłumaczeniem go.
