Ciąg dalszy historii

Stałam przy oknie i patrzyłam, jak się śmieje, jak jego ramiona drżą z zadowolenia. „Złoto”. Jakby byłam nagrodą. Jakby nie człowiekiem. Na stole leżał pęczek koperku, cebula błyszczała na desce, czajnik już wystygł. I nagle zrozumiałam: mnie w tym domu już nie ma. Jest funkcja, jest tło, ale mnie nie ma. Narzuciłam kurtkę i cicho wyszłam. Na podwórku trzaskał grill, Klara śmiała się swoim wysokim śmiechem, Olek coś nagrywał telefonem. Marcin odwrócił się: — Ewa! A ty dokąd? — tym samym wesołym tonem. — Do miasta — odpowiedziałam spokojnie, bez złości, bez tłumaczeń. Zastygł, rożen zawisł w powietrzu. — Poczekaj, co znaczy „do miasta”? Przecież goście, my… — Ty masz gości, Marcin. Ja mam wolne — powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. Wszyscy naraz ucichli. Nawet węgiel przestał syczeć. Sebastian mrugnął, Klara przestała się uśmiechać. I po raz pierwszy od dawna poczułam — ciszę. Prawdziwą. Przeszłam obok bramy, słysząc za plecami zdezorientowane głosy: — Może żartuje? — mamrotał ktoś. — Ewka, przecież zawsze pomagałaś! — zawołał Marcin. Odwróciłam się, uśmiechnęłam — nie do niego, do siebie. — A dzisiaj — nie. Taksówka już skręcała w naszą ulicę. Rzuciłam jeszcze spojrzenie na okna, z których biło światło, jakby ktoś wystawiał naprzód czyjeś cudze szczęście. I nagle zrobiło mi się śmiesznie. To nie była moja impreza.