CZĘŚĆ 1
„Jeśli twój tata umiera, to już nie mój problem… i nie zamierzam też nosić mojego syna”.
To była ostatnia rzecz, którą Daniela powiedziała mojemu ojcu, zanim wyszła z domu z czerwoną walizką, szpilkami i zimnem kobiety, która już zdecydowała się wymazać dziesięć lat życia rodzinnego, jakby były plamą na podłodze.
Byłem na drugim semestrze uniwersytetu w Puebli, kiedy pewnego popołudnia tata zadzwonił do mnie dwadzieścia siedem razy. Nie odpowiedziałam, bo byłam na zajęciach. Kiedy w końcu zobaczyłem nieodebrane połączenia, poczułem ucisk w żołądku. Nigdy tak bardzo nie nalegał. Należał do tych mężczyzn, którzy wolą rozwiązywać problemy sami, niż martwić się córką.
Natychmiast do niego zadzwoniłem.
„Córko… potrzebuję, żebyś przyszła” – powiedział głosem, który nie był jego.
W tle usłyszałem, że coś pęka. Potem płacz dziecka.
-Co się stało? – zapytałem, wstając nagle przed wszystkimi.
Mój tata milczał przez kilka sekund.
– Zdiagnozowano u mnie raka żołądka.
Nie pamiętam, jak wyszedłem z pokoju. Pamiętam tylko, że jechałem pierwszym autobusem do Querétaro i przyciskałem telefon komórkowy do piersi, jakby to miało powstrzymać rozpad mojego świata.
Kiedy wróciłem do domu, drzwi były otwarte. W holu unosił się zapach chloru, lekarstw i strachu. Mój tata siedział na kanapie, blady, z zapadniętymi oczami. Obok niego mój przyrodni brat Mateo, sześcioletni, ściskał plecak z dinozaurem.
– A Daniela? — zapytałem, chociaż odpowiedź wisiała już w powietrzu.
Mój tata spojrzał w dół.
-Odszedł.
– Z Mateo?
Potrząsnął głową.
Mateo podbiegł do mnie i chwycił mnie w pasie, jakbym była ostatnią ścianą stojącą podczas trzęsienia ziemi. Bez zastanowienia przytuliłam go. To nie była jego wina. Nigdy tak nie było.
Daniela była moją macochą, odkąd skończyłam trzynaście lat. Na początku udawała przyjazną: słodkie uśmiechy, słodki chleb w niedzielę, zwroty typu „Chcę się zaprzyjaźnić”. Ale gdy tylko wyszła za mojego tatę, zaczęła mnie traktować jak utrapienie.
Mówił, że jestem dziwna, że mało mówię, że ojciec za bardzo mnie rozpieszcza. Jeśli na lunch podawał mi dwie tortille, nazywał mnie żarłokiem. Jeśli wychodziłem z przyjaciółmi, mówiłem, że jestem nieodpowiedzialny. Jeśli uczyłam się w swoim pokoju, narzekał, że nie pomagam w domu.
Kiedy urodził się Mateo, wszystko się pogorszyło.
Daniela zdecydowała, że jestem bezpłatną opiekunką do dzieci. Zostawiała dziecko ze mną, gdy szła spać, lub szła z przyjaciółmi, „aby oczyścić głowę”. Jeśli Mateo płakał, to była moja wina. Jeśli nie chciał zmieniać pieluch, bo miał pracę domową, był samolubny. Tata początkowo mnie bronił, ale z czasem znudziły mu się kłótnie i zaczął milczeć.
Właśnie ta cisza bolała mnie najbardziej.
Dlatego wyjechałam na studia daleko. Dlatego obiecałam, że nie wrócę do tego domu, chyba, że do mojego taty.
Ale teraz mój tata był chory. Danieli nie było. A Mateo, jego własny syn, stał tam z czerwonymi oczami i cicho pytał mnie:
– Moja mama już mnie nie kocha?
Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
