Tej nocy, kiedy Camila zginęła pod swoim samochodem, moja matka modliła się za kobietę, która ją zabiła.
Zamykałem właśnie dziecięcy gabinet stomatologiczny w Guadalajarze, kiedy odebrałem telefon.
Była 9:18, a w gabinecie wciąż pachniało fluorem, lateksowymi rękawiczkami i truskawkową galaretką.
Tego dnia widziałem 17 dzieci, ale ostatnia wiadomość od Camili uspokoiła mnie.
„Podrzucę paczkę szczoteczek do zębów do kościoła i cię odbiorę.
Nie jedz obiadu beze mnie”. Camila zawsze tak robiła.
Jeśli matka nie mogła zapłacić, wymyślała stypendium.
Jeśli dziecko płakało na kanapie, wyciągała z kieszeni fartucha naklejki z dinozaurami.
Powiedziałem jej, że świat ją wykorzysta.
Zaśmiała się.
„To pozwól mu trochę wykorzystać, Ricardo.
Za dużo ludzi już pobiera opłaty za bycie dobrymi ludźmi”.
Kiedy zobaczyłam nieznany numer, pomyślałam, że to kolejna matka zrozpaczona z powodu zapalenia zęba.
Odebrałam ze zmęczeniem.
„Dr Ricardo Salvatierra?”
„Tak.”
„Dzwonimy z prokuratury.
Prosimy o przyjazd na parking Torre Jacarandas.
Jest tam ranna kobieta.”
Twój telefon jest ustawiony jako kontakt alarmowy.
Czułam chłód dłoni na klamce.
„Jak ona się nazywa?”
Mężczyzna nie odpowiedział od razu.
„Camila Robles.”
Nie pamiętam, jak jechałam.
Pamiętam czerwone światła odbijające się w oknach wieżowca, sąsiadów wychylających się z balkonów, kobietę żegnającą się przy wejściu i niebieski samochód Camili z otwartymi drzwiami.
Na ziemi leżał but, jej torebka leżała na ziemi, rozbite pudełko dziecięcych szczoteczek do zębów i ciemna plama, której nikt nie mógł zatuszować.
Chciałam uciekać, ale zatrzymał mnie policjant.
„Nie może pani wejść”.
„Jestem jej chłopakiem”.
„Przepraszam”.
Zobaczyłam białe prześcieradło i zrozumiałam, zanim ktokolwiek zdążył to powiedzieć.
Camila nie zamierzała mnie już odbierać.
Camila nie zamierzała już mnie besztać za opuszczenie kolacji.
Camila nie zamierzała już otwierać pudełka z naklejkami, żeby uspokoić dziecko.
Zgięłam się wpół na betonie.
Nie płakałam pięknie.
Nie płakałam jak w filmach.
Wydałam zwierzęcy, brzydki, złamany dźwięk, gdy matka Camili podeszła, krzycząc jej imię.
Doña Teresa podeszła do mnie, a jej oczy się rozpłynęły.
„Kto to zrobił mojej córce?”
Nie wiedziałam, jak odpowiedzieć.
Camila nie miała wrogów.
Camila uzdrawiała dzieci.
Camila zbierała szczoteczki do zębów dla klinik, w których ludzie woleli znosić ból niż płacić za konsultację.
Wtedy zawibrował mój telefon komórkowy.
To była Brenda.
„Bóg niczego nie zabiera bez powodu.
