„Nie, jeśli będziesz współpracować” – odpowiedział mój kuzyn. „Ale będziesz musiał wszystko wyznać”.
Chloé płakała cicho.
Obserwowałem ją, starając się nie dać się ponieść nadmiernemu współczuciu.
Nawet współczucie ma swój czas.
A tego popołudnia byłem już spóźniony, żeby się ratować.
Zanim wyszliśmy, dzwonek do drzwi zadzwonił ponownie.
Moje ciało zesztywniało.
Na ekranie domofonu zobaczyłem Laurenta.
Miał mokre włosy, pogniecioną niebieską koszulę i bladą twarz. Obok niego stał mężczyzna w garniturze. Prawdopodobnie prawnik. Za nimi dwóch policjantów.
Jak szybko człowiek staje się ofiarą, gdy jego własny plan zaczyna się nie powieść.
Mój kuzyn uśmiechnął się lekko.
„Doskonale. Wpuść ich”.
Otworzyłam drzwi.
Laurent spojrzał na mnie najpierw ze złością, a potem z udawanym współczuciem.
„Elise, nie pogarszaj tego”.
„Za późno. Beze mnie już się to rozrosło”.
Prawnik zrobił krok naprzód.
„Proszę pani, jesteśmy tu, żeby pan Moreau mógł zabrać swoje rzeczy osobiste. Zgłosimy też napaść, której doznał dziś rano”.
„Napaść?” – zapytałam.
Laurent dramatycznie położył dłoń na brzuchu.
„Dosypałaś mi czegoś do kawy”.
Nie mogłam się powstrzymać.
Zaśmiałam się.
„Tak. A jednak najgorsze, co ci się dziś przydarzyło, to nie jelito”.
Policjantka zakaszlała, żeby ukryć uśmiech.
Kuzyn ścisnęła mnie za ramię.
„Elise”.
Chloé pojawiła się za mną z dzieckiem na rękach.
Laurent zbladł.
„Co ty tu robisz?”
Uniosła brodę.
„Mówię prawdę”.
Prawnik spojrzał na Laurenta.
„Kim jest ta kobieta?”
Nikt nie odpowiedział.
Dziecko wybrało ten moment, żeby się obudzić i zapłakać.
Głośny płacz.
Żyje.
Zdrowe.
Dźwięk wypełnił wejście niczym wyrok śmierci.
Laurent zacisnął zęby.
„Chloé, odejdź”.
„Nie”.
„To dla twojego dobra”.
„Już nie”.
Spojrzałam na męża.
Ten mężczyzna, z którym dzieliłam siedemnaście lat. Ten, który zabrał mnie na zupę cebulową do małej restauracji niedaleko Les Halles, mówiąc, że Paryż jest piękniejszy, gdy nie ma się dużo pieniędzy. Ten, który tańczył ze mną w deszczu na Pont des Arts, gdy wciąż widział we mnie kobietę, a nie przeszkodę. Ten, który trzymał mnie za rękę po drugim poronieniu i obiecał, że nigdy mnie nie zostawi samej.
Ten mężczyzna nie stał przede mną.
Może nigdy tak naprawdę nie istniał.
„Laurent” – zapytałam – „czy Mathis jest twoim synem?”
Oczy prawnika rozszerzyły się.
„Mathis?”
Laurent spojrzał na mnie z nienawiścią.
„Nigdy nie wiesz, kiedy się zamknąć, prawda?”
I tyle.
Nie z powodu zdrady.
Nie z powodu Chloé.
Nie z powodu dziecka.
Wszystko się skończyło, bo zdałam sobie sprawę, że nawet w obecności dziecka nie jest w stanie zachowywać się jak człowiek.
Moja kuzynka wyjęła telefon.
