Kontynuowałem:
„Podpisał tajną umowę z grupą Valden. Po pozbyciu się mnie miał przekazać Le Cèdre Noir, trzy browary, markę, receptury, a nawet nazwisko mojego ojca na słoikach z sosem”.
Élise otworzyła usta.
„Ale… powiedział mi, że zostanę dyrektorem ds. wizerunku”.
„Miałaś przede wszystkim zostać śliczną buzią, która wyjaśni mediom, dlaczego „wyczerpany” założyciel odchodzi z firmy”.
Skrzywiła się, jakbym ją właśnie uderzył.
Nie musiałem podnosić ręki.
Czasami prawda wystarczy.
Romain próbował się roześmiać.
„To absurd. Camille jest zazdrosna. Zmyśla, bo nie może pogodzić się z rozstaniem”.
Maître Bérard wyjął z torby pendrive’a.
„Twoja proponowana sprzedaż jest w rękach prokuratury finansowej od wczoraj rano. Przelewy również. Komunikacja z pośrednikami również.”
Trzymał się bez ruchu.
Po raz pierwszy od piętnastu lat nie miał gotowego ani jednego zdania.
Dowódca dyskretnie dał znak jednemu ze swoich kolegów.
„Panie Vasseur, poprosimy pana o stawienie się z nami na przesłuchanie.”
Roman cofnął się.
„Nie ma pan nakazu.”
„Mamy wystarczająco dużo dowodów, aby przeprowadzić natychmiastowe przesłuchanie. A jeśli woli pan przemawiać tutaj, w obecności prasy, to pańskie prawo.”
W sali zapadła cisza.
Jedynym dźwiękiem był szum lodówek za barem.
Wtedy Elise wybuchnęła.
„Skłamał mnie pan?”
Romanin odwrócił się do niej wściekły.
„Nie teraz.”
„Mówiłeś, że wszystko zniszczyła! Mówiłeś, że mnie przed nią chronisz!”
Wycelowała we mnie palcem.
„Mówiłeś, że ta kobieta cię zrujnowała, że odmówiła rozwodu, że szantażowała cię swoimi udziałami!”
Spojrzałem na nią bez litości, ale też bez przyjemności.
„A ty, ty uwierzyłaś żonatemu mężczyźnie, który oferował ci moją biżuterię.”
Instynktownie sięgnęła po swój naszyjnik.
Naszyjnik mojej matki.
Nie planowałem o tym rozmawiać.
Ale widok naszyjnika na jej szyi wywołał we mnie tak dawną złość, że mój głos się zmienił.
„Zdejmij go.”
Zamarła.
„Co?”
„Ten naszyjnik należał do mojej matki. Zniknął z mojego sejfu osiem miesięcy temu. Zdejmij go.”
Roman westchnął:
„Camille, nie bądź śmieszna.”
Wyciągnąłem rękę.
Élise spojrzała na Romaina.
I tym razem jej nie uspokoił.
Wtedy zrozumiała.
Jej palce drżały, gdy rozpinała zapięcie. Położyła naszyjnik na stole jak dowód.
„Nie wiedziałam” – mruknęła.
„Nie chciałeś wiedzieć” – odpowiedziałem.
Płakała.
Nie ruszyłem się z miejsca.
Przez długi czas wierzyłem, że godność oznacza szybkie wybaczanie. Tego wieczoru zrozumiałem, że godność czasami oznacza pozwolenie ludziom zmierzyć się z konsekwencjami, które sami na siebie sprowadzili.
Romain, widząc, jak chwieje się opanowanie Élise, gwałtownie zmienił temat.
„Dobrze. Chcesz wojny, Camille? Porozmawiajmy o twoim bracie”.
Serce mi zamarło.
No i dobrze.
Wiedziałem, że spróbuje.
Mój brat Lucas był moją słabością. Były kierowca autobusu, rozwiedziony ojciec dwójki dzieci, od roku zmagał się z długami hazardowymi. Romain zawsze nim gardził.
„Myślisz, że policja będzie zainteresowana tylko mną?” – kontynuował. „Lucas podpisywał potwierdzenia dostawy. Lucas odbierał koperty. Lucas przyjmował gotówkę”.
Adwokat Bérard zachował spokój.
„Panie Vasseur, mamy już zeznania Lu”.
Sprawa.
Roman zamarł.
Spojrzałam na niego.
„Naprawdę myślałaś, że będzie się ciągle obwiniał za twoje błędy?”
Lucas był pierwszym, który mnie ostrzegł.
Pewnej lutowej nocy przyszedł do mnie, przemoczony od deszczu, ściskając tekturową teczkę. Płakał w moim salonie jak dziecko.
„Camille, namieszałam. Romain poprosił mnie o podpisanie kilku dokumentów. Powiedział, że to tymczasowe. Powiedział, że jeśli odmówię, powie Claire i dzieciom o moich długach”.
Nienawidziłam go przez dziesięć minut.
Potem zdałam sobie sprawę, że Romain nigdy nie działał sam.
Wykorzystywał ludzkie słabości jak dźwignię.
Lucas zgodził się zeznawać.
