CZĘŚĆ 3
„Doktorze Santos?” – powtórzył tata, jakby tytuł palił go w język.
Pułkownik Salcedo nie odpowiedział. Gestem wskazał, a dwie osoby sprawdziły wejście. Kobieta w ciemnym mundurze podeszła do mnie i nałożyła mi kurtkę termiczną na ramiona.
„Drżę” – powiedziała delikatnie.
Ten gest niemal mnie załamał.
Nieznajomy zauważył, jak bardzo mi zimno, zanim jeszcze moja matka to zauważyła.
Mama zrobiła krok w moją stronę.
„Emilia, co to jest? Po co ci ludzie tu przyszli?”
Carolina spiorunowała mnie wzrokiem.
„Pewnie coś zmyśliłaś, żebyśmy wypadły źle w oczach sąsiadów”.
Mauricio milczał. Jego wzrok utkwiony był w ciężarówkach z Tarczą Narodową. Wiedział, kim oni są. W jego świecie biznesmenów, zawyżonych kontraktów i kolacji, na których chwalił się znajomościami, to imię oznaczało prawdziwą władzę.
„Emilia” – powiedział w końcu, zniżając głos – „powiedz mi, co podpisałeś”.
Spojrzałem na niego spokojnie.
„Moja przyszłość”.
Ojciec nerwowo się zaśmiał.
„Jaka przyszłość? Od śmierci Andrésa tylko się zamykasz”.
„Praca” – odpowiedziałem.
Pułkownik zrobił krok naprzód.
„Inżynier Santos ukończyła taktyczny system komunikacji oparty na projekcie zainicjowanym przez jej męża. Program został oceniony i zatwierdzony do testów federalnych. Może ratować życie w operacjach, w których wcześniej utracono kontakt”.
Zapadła głęboka cisza.
Mama położyła dłoń na piersi. Carolina otworzyła usta, ale nie mogła znaleźć słów. Ojciec spojrzał na mnie, jakby moja twarz nagle się zmieniła.
„A dlaczego nam nie powiedziałaś?” zapytała mama.
Spojrzałam na nią z cichym smutkiem.
„Bo nigdy nie pytali. Po prostu uznali, że jestem wdową”.
Carolina zareagowała pierwsza.
„Nie przesadzaj. Nikt cię nie wyrzucił na ulicę”.
„Kazali mi spać obok pralki, w ciąży, kilka godzin po pogrzebie Andrésa”.
Ojciec spuścił wzrok, ale nie ze wstydu. Znałam go za dobrze. Kalkulował.
„No cóż”, powiedział, „jeśli teraz będziesz dobrze zarabiać”.
„Możemy to rozwiązać. Rodzina musi trzymać się razem”.
„Rodzina?” – zapytałem.
