Kobieta siedząca obok mnie delikatnie położyła dłoń na mojej.
„Wszystko w porządku?”.
Grzecznie skinąłem głową.
Ale prawda była taka, że chciałem zniknąć.
Kilka minut później ogłoszono wydarzenie, podczas którego zamienimy się miejscami i porozmawiamy z nowymi ludźmi.
Skończyło się na tym, że usiadłem obok starszego biznesmena o imieniu Arturo.
Był miły, uprzejmy i rozmawiał o książkach, podróżach i gotowaniu z taką swobodą, że na chwilę zapomniałam, co się wydarzyło.
Śmialiśmy się, czekając na kolejne danie.
Nie było flirtu.
Po prostu zwykła rozmowa. Ale Mauricio obserwował nas z drugiego końca sali.
Po kolacji podszedł z poważną miną.
„Dobrze się bawisz?”
„Tak.”
„Wydajesz się czuć trochę zbyt swobodnie w towarzystwie tego dżentelmena”. Obserwowałam go przez kilka sekund.
„To dziwne”. Zmarszczył brwi.
„Dlaczego?”
„Myślałam, że spędzanie czasu z kimś to oznaka wdzięczności. Przynajmniej to właśnie pokazałaś przed wszystkimi”. Nie odpowiedział. Po prostu się odwrócił.
Myślałam, że historia skończy się tego wieczoru.
Ale cztery dni później otrzymaliśmy niespodziewane zaproszenie.
Prezes firmy chciał ponownie zebrać małą grupę gości, aby podziękować im za przybycie.
Po przyjeździe zauważyłam coś dziwnego.
Stoły nie były takie same.
Nie było muzyki.
Tylko ogromny ekran ustawiony do prezentacji.
Myślałem, że pokażą zdjęcia z wydarzenia.
Światła zgasły.
A pierwszy obraz, który się pojawił, nie był zdjęciem.
To było pełne nagranie wideo, na którym Mauricio wręcza Valerii pierścionek… z dźwiękiem, którego nikt nie pamiętał z tamtej nocy.
Co stało się później…? Część 2:…
Część 2: Sala ucichła, gdy tylko film się rozpoczął, i przez kilka sekund wszyscy się uśmiechali, myśląc, że to tylko wspomnienie z poprzedniej kolacji. Nawet Mauricio skrzyżował ramiona z pewnością siebie kogoś, kto uważa, że nic nie może pójść źle, podczas gdy Valeria unikała jego wzroku. Czułem, że coś jest nie tak od momentu, gdy na ekranie pojawiły się pierwsze obrazy.
Nagranie pokazywało dokładny moment, w którym Mauricio wręcza jej pierścionek, i wszyscy bili brawo. Ale potem dźwięk się zmienił, ponieważ oprócz muzyki zaczął grać dźwięk z mikrofonu, który schował w kurtce. To był system, który zespół techniczny zostawił do nagrywania wewnętrznego filmu firmowego i nikt nie pamiętał, żeby go wyłączyć po zakończeniu toastu.
Wtedy głos Mauricio dał się słyszeć z absolutną wyrazistością, mówiąc, że zrobię niezapomnianą minę, gdy zobaczę prezent, a potem jedyne, co będzie mógł zrobić, to powiedzieć mi, że to był żart. Valeria z wyraźnym zażenowaniem odpowiedziała, że jej zdaniem to nie w porządku, a on, śmiejąc się, odparł, że już znam swoje miejsce i że ktoś musi mnie sprowadzić na ziemię. Jego ego od czasu do czasu dawało o sobie znać, bo był od niego zależny we wszystkim.
Śmiech ucichł.
