„Claire woli zajmować się domem”.
Uśmiechała się. Nie chciała robić scen. Uważała, że miłość czasami oznacza pozwolić drugiej osobie zabłysnąć. Potem, powoli, szacunek zniknął. Najpierw w drobnych uwagach. Potem w rozkazach. W końcu w strachu.
Drzwi windy otworzyły się na piętro dla kadry kierowniczej. Długie okno wychodziło na La Défense, szarą i lśniącą w oddali pod czystym niebem. Wokół stołu konferencyjnego wszyscy członkowie zarządu już siedzieli.
Étienne stał na drugim końcu sali. Ciemnoniebieski garnitur, zaciśnięta szczęka, zimne spojrzenie. Jacqueline siedziała obok niego, zaciskając usta, z szalikiem zbyt ciasno zawiązanym wokół szyi.
„To spotkanie jest bez sensu” – oznajmił Étienne.
Prawnik Claire położył na stole grubą teczkę.
„Artykuł 11 umowy akcjonariuszy”. W przypadku poważnego zagrożenia dla firmy, akcjonariusz większościowy może zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie w ciągu 24 godzin.
Étienne nie dotykał akt.
„Ona nie rozumie tych dokumentów”.
Claire przysunęła krzesło i usiadła.
Ten spokojny i prosty gest zdawał się doprowadzać go do szału.
„Nie będziesz siedział przy moim stole, jakbyś był kimś tutaj”.
Marc Lenoir podniósł wzrok znad komputera.
„Ona jest akcjonariuszem większościowym, Étienne”.
Zapadła ciężka cisza. Przez lata wszyscy znali część prawdy, ale nigdy nie odważyli się jej powiedzieć przy nim. Claire dostrzegła w ich oczach mieszankę wstydu, ulgi i ciekawości.
Położyła zabandażowaną dłoń na stole.
„Nie jesteśmy tu tylko z powodu tego, co się wczoraj wydarzyło”.
Jacqueline westchnęła.
„Małe oparzenie, a teraz chce zniszczyć rodzinę”.
Claire powoli odwróciła głowę w jej stronę.
„Rodzina nie prosi kobiety, żeby się uśmiechała, kiedy ją boli”.
Jacqueline otworzyła usta, a potem je zamknęła.
Marc uruchomił projekcję. Na ekranie pojawiły się wykresy, wyciągi bankowe, umowy konsultingowe i dziwne faktury od firm, których działalności nikt tak naprawdę nie znał. Liczby przesuwały się. 12 800. 45 000. 73 600. Potem wyższe kwoty, rozłożone na 18 miesięcy.
Étienne skrzyżował ramiona.
„To normalne wydatki”.
Claire pokręciła głową.
„Niektóre, może. Inne zostały zatwierdzone bez dwóch podpisów. Inne odpowiadają firmom założonym przez krewnych. A trzy przelewy zostały wykonane z konta, które, jak mi mówiłaś, było zamknięte”.
Starszy administrator, który znał Claire od samego początku, zdjął okulary.
„Dlaczego nikt nam o tym nie powiedział?”
Étienne uderzył dłonią w stół.
„Bo nie ma nic do powiedzenia!”
Hałas zaskoczył Sophie, która stała przy drzwiach z karafką wody. Claire to zauważyła. To ciche, dyskretne, niemal wstydliwe drgnięcie. To samo, które czuła od lat.
Potem otworzyła swoje akta.
„Zażądałam niezależnej opinii biegłego. Nikogo nie oskarżałam bez dowodów. Niczego nie upubliczniałam. Po prostu przestałam wierzyć w to, co mi powiedziano, bez sprawdzenia.”
Étienne zaśmiał się sucho.
„Zostałaś zmanipulowana przez Marca.”
Marc uniósł ręce.
„Nic dla niej nie znalazłem. Poprosiła mnie tylko o potwierdzenie, czy zauważone przez nią nieścisłości rzeczywiście istnieją.”
„Zdrajca” – warknął Étienne.
„Nie” – odpowiedział Marc. „Pracownik firmy, a nie wspólnik mężczyzny.”
Wyrok zawisł nad stołem.
Jacqueline pochyliła się w stronę syna.
„Nie pozwól im tego zrobić”.
Claire ją usłyszała. Zobaczyła kobietę, która od czasu ślubu wielokrotnie powtarzała jej, że żona musi chronić męża, nawet przed nim samym. Jacqueline wychowała Étienne’a jak księcia, któremu świat winien jest posłuszeństwo. Za każdym razem, gdy upokarzał Claire, nazywała to przejawem charakteru. Za każdym razem, gdy Claire płakała, nazywała to wrażliwością.
Prawnik przemówił.
„Zarząd musi głosować nad tymczasowym zawieszeniem pana Delmasa w obowiązkach, do czasu przeprowadzenia pełnego audytu i wewnętrznego dochodzenia”.
Étienne gwałtownie wstał.
„Wszyscy zapominacie, kto zbudował tę firmę”.
Claire poczuła gulę w gardle. Żadnego smutku. Jeszcze nie. Raczej ogromne zmęczenie.
„Nie, Étienne. To ty zapomniałeś”.
Wpatrywał się w nią.
„Chcesz mnie ukarać, bo nasze małżeństwo już ci nie odpowiada?”
