Alejandro zniżył głos, zdesperowany.
„Nie wiedziałem, że Mateo jest w takim stanie”.
„Wiedziałaś, że chorował od tygodnia. Wiedziałaś, że jego inhalator już nie działa. Wiedziałaś, że miał dziś gorączkę. A mimo to wyszłaś”.
Otworzył usta, ale nic nie wydobył z siebie.
Wtedy drzwi windy się otworzyły.
Wyszedł Ernesto Montes, ojciec Valerii. Właściciel Grupo Montes, jednej z najpotężniejszych firm budowlanych w Meksyku, człowiek, który nigdy nie podnosił głosu, bo nie musiał. Jego ciemny garnitur był przemoczony od deszczu, a twarz wyglądała jak wyrzeźbiona w kamieniu.
Alejandro zbladł.
„Don Ernesto…”
Ernesto spojrzał na córkę, potem na drzwi sypialni, a potem na telefon komórkowy, który Alejandro przyciskał do piersi.
„Gdzie jest mój wnuk?”
Valeria wskazała na pokój drżącą ręką.
Ernesto wszedł.
Przez kilka sekund panowała cisza. Potem rozległ się niski, urywany, niemal zwierzęcy dźwięk. Ból, którego nie mogły ukryć ani pieniądze, ani władza.
Kiedy Ernesto wrócił na korytarz, nie wyglądał już jak dziadek.
Wydawał się wyrokiem śmierci.
„Oddaj mi telefon komórkowy” – rozkazał.
„To prywatna sprawa” – mruknął Alejandro.
Ernesto podszedł do niego.
„Mój wnuk zmarł dziś wieczorem. Prywatność umarła razem z nim”.
Alejandro podał telefon drżącymi rękami.
Ernesto przeczytał wiadomość Renaty. Następnie przejrzał rozmowę. Każda linijka tekstu była gorsza od poprzedniej.
„Valeria przesadza z tym chłopcem”.
„Jest pielęgniarką, da sobie radę”.
„Powiem jej, że dziś wieczorem idę na kolację z inwestorami”.
„Potrzebuję nocy bez inhalatorów i szpitali”.
Valeria poczuła mdłości.
„Tak mówiłaś o Mateo?”
Alejandro zaczął płakać.
„To było głupie”.
„Nie” – powiedział Ernesto. „Zapominanie kluczy jest głupie. To było porzucenie dziecka, które cię potrzebowało”.
Alejandro próbował wejść do pokoju.
„Chcę go zobaczyć”.
Valeria stała przed drzwiami.
„Nie”.
„Jestem jego ojcem”.
„Byłeś jego ojcem, kiedy dzwonił do ciebie 18 razy. Dziś wieczorem postanowiłeś nim nie być”.
Strażnicy szpitalni pojawili się w tle. Ernesto nie musiał krzyczeć. Powiedział tylko:
„Wyciągnijcie go”.
Alejandro zaczął się szarpać.
„Valeria, proszę, pozwól mi się pożegnać”.
Spojrzała na niego swoimi
Suche oczy.
„Mateo pożegnał się z tobą, czekając na ciebie”.
Kiedy drzwi windy zamknęły się z Alejandro w środku, telefon Valerii zawibrował.
Nieznany numer.
Wiadomość brzmiała:
„Twój mąż nie był jedyną osobą, która dziś wieczorem kłamała”.
Poniżej znajdowało się zdjęcie zrobione w pokoju w hotelu Gran Reforma. Renata spała, owinięta w białe prześcieradła. Na stoliku nocnym leżała obrączka Alejandro.
A obok kieliszka do szampana, pomarańczowa butelka z lekarstwami.
Valeria przybliżyła zdjęcie palcami.
Na etykiecie widniał napis:
„Mateo Ibarra Montes”.
Zaparło jej dech w piersiach.
Potem nadeszła kolejna wiadomość:
„Zapytaj męża, dlaczego inhalator twojego syna był pusty”.
CZĘŚĆ 2
Valeria nie mogła krzyczeć. Ból utkwił jej w gardle niczym kamień.
Ernesto odebrał jej telefon i powiększył zdjęcie. Jej wzrok zatrzymał się na buteleczce z lekarstwami Mateo. Potem spojrzała w stronę windy, jakby mogła przenikać przez ściany i wydobyć prawdę od Alejandro samą myślą.
„Odebrałaś te lekarstwa?” zapytał.
Valeria pokręciła głową.
„Nie. We wtorek byłam w aptece, ale powiedziano mi, że ktoś już je odebrał za zgodą rodziny”.
„Kto?”
„Myślałam, że to Alejandro”.
Ernesto zadzwonił do swojego szefa ochrony.
„Chcę nagrania z kamer monitoringu hotelu Gran Reforma, zapisów z apteki, kto zapłacił za apartament i wszystkich ruchów Alejandro w ciągu ostatnich 48 godzin”.
„Tato…” Valeria ledwo trzymała się na nogach. „Mateo nie żyje”.
