Luna kopała pod drabinką. Bodhi żuła róg książki w okładce. Soleil zaczęła się wiercić na siedzeniu.
„Zarezerwowałaś pięciodniowy wyjazd bez rozmowy ze mną?”
„Jason zarezerwował wynajem kilka tygodni temu.”
„Tygodnie?”
Spojrzałam w stronę salonu.
Ryan wzruszył ramionami.
„W takim razie musimy zorganizować pomoc. Potrzebuję pomocy.”
Zaśmiał się.
„Dlaczego?”
„Bo nie dam rady sama opiekować się trójką niemowląt przez pięć dni.”
„Robisz to codziennie.”
„A ja potrzebuję pomocy każdego dnia.”
„W takim razie musimy zorganizować pomoc. Potrzebuję pomocy.”
Zamknął lodówkę mocniej niż było to konieczne.
„Pracuję. Płacę rachunki. Potrzebuję przerwy.”
„A co ze mną?”
„A co z tobą?”
„Pomyślałam, że pojedziemy na rodzinne wakacje, kiedy dzieci będą starsze. Może na ich pierwsze urodziny.”
Ryan dosłownie roześmiał mi się w twarz.
„A co ze mną?”
„Ale czy zasłużyłaś na wakacje?”
W kuchni zapadła cisza.
Nawet Soleil przestała się na chwilę denerwować.
Wpatrywałam się w niego.
„Co powiedziałeś?”
„Słyszałeś mnie”.
„Co powiedziałeś?”
„Opiekuję się trójką dzieci całymi dniami i nocami”.
„Nie pracujesz”.
„Zrezygnowałam z pracy, bo umówiliśmy się, że zostanę w domu”.
„I to ja za wszystko płacę”.
Zatoczył ręką koło pokoju, jakby kupił ściany, dzieci i mnie.
Głos mi drżał.
„Nie pracujesz”.
„O mało nie umarłam, przywożąc je do domu”.
„Wiem”.
„Nie, wiesz, że to się stało. Nie zachowujesz się, jakby to miało znaczenie”.
Ryan chwycił telefon.
„Idę, Shannon. Nie zasłużyłaś na b
szok, i nie będę się o to kłócić.”
Wszedł na górę.
Stałam tam z butelką Soleil w dłoni.
„O mało nie umarłam, przynosząc je do domu”.
***
Miesiącami zastanawiałam się, jak mu to wytłumaczyć.
Tego popołudnia zdałam sobie sprawę, że on już wiedział.
Po prostu nie zależało mu na tyle, żeby pomóc.
***
Następnego ranka Ian i Jason wjechali na podjazd, trąbiąc.
Ryan zapozował z Luną, a potem oddał ją, zanim zdążyła złapać go za kołnierz.
„Postaraj się, żebym nie czuł się winny, kiedy mnie nie będzie” – powiedział.
Zdałam sobie sprawę, że on już wiedział.
Trzymałam Lunę przy piersi.
„Nie mam siły, żebyś cokolwiek poczuł”.
Pocałował ją w czubek głowy, wziął walizkę i wyszedł.
***
Następnego ranka zapinałam Lunę w nosidełko, gdy zadzwonił budzik w moim telefonie.
„TROJACZKI” KONTROLA SZEŚCIOMIESIĘCZNA – 9:30.
Spojrzałam na zegarek. Była 8:41.
Trzymałam Lunę.
Soleil płakała, gdy ją podnosiłam, Bodhi zrzucił jedną skarpetkę, a torba na pieluchy spadła dwa razy, zanim je zapięłam.
Sięgnęłam po haczyk na klucze.
Pusto.
Sprawdziłam blat, torebkę i szufladę na śmieci. Oba komplety zniknęły, mimo że znajomi Ryana go podnieśli.
Zawołałam go.
Odpowiedział, przekrzykując muzykę i głosy. „Co się stało, Shannon?”
Sięgnęłam po haczyk na klucze.
„Gdzie są kluczyki do samochodu?”
Pauza.
„Wziąłem je.”
„Oba komplety?”
„Nie chciałam, żebyś jeździła sama z całą trójką dzieci.”
Wpatrywałam się w nosidełka. „Nie możesz o tym decydować, skoro zostawiłaś mnie samą z nimi.”
„Gdzie są kluczyki do samochodu?”
„Zostań w domu.”
„Oni Mam kontrolę za 40 minut.”
“Zapomniałem. Przełóż to.”
“Nie. Czekali tygodniami.”
“To zadzwoń do Shauna.”
Spojrzałem na Lunę żującą pasek, Soleil płaczącą i Bodhiego obserwującego mnie cicho.
“Wyprowadziłeś mnie, bo chciałeś mieć kontrolę, Ryan.”
“Zapomniałem. Przełóż to.”
“Nie o to chodzi.”
“Teraz tak jest.”
Zakończyłem rozmowę i zadzwoniłem do brata.
“Hej, kłopoty” – powiedział. “Co się stało?”
“Shaun, potrzebuję podwózki. To dla dzieci.”
Jego głos natychmiast się zmienił. „Już idę.”
„Co się stało?”
„A Shaun?”
„Tak?”
Rozejrzałam się po kuchni. Butelki zasłaniały blat. Kubek Ryana wciąż stał obok zlewu.
„Po wizycie potrzebuję pomocy w przeprowadzce.”
Zatrzymał się.
„Jesteś pewna?”
Dlatego mu zaufałam.
„A Shaun?”
Nie powiedział mi, co mam robić.
Zapytał.
„Nigdy nie byłam bardziej pewna.”
***
Shaun szybko podszedł i zdjął torbę z pieluchami z mojego ramienia.
„Powiedz mi, czego potrzebujesz.”
„Otworzymy stary dom.”
Stary dom należał do mamy i taty.
