„Największy błąd?”
Skinęłam głową.
„Ten, który przez 20 lat marzyłam, żeby cofnąć”.
Pochylił się.
W środku leżał stos starych zdjęć przewiązanych wyblakłą niebieską wstążką.
Kilka odręcznie napisanych listów.
Bransoletka przyjaźni utkana z zielono-białej nici.
Bilet z meczu koszykówki w liceum.
I złożona kartka urodzinowa ze zniszczonymi brzegami.
Leo podniósł jedno ze zdjęć.
Przedstawiało nastolatkę stojącą obok uśmiechniętego chłopca.
Chłopak miał na sobie jaskrawoniebieski T-shirt.
Jego uśmiech rozciągał się od ucha do ucha.
Miał zespół Downa.
Leo zmarszczył brwi.
„Kim on jest?”
Przełknęłam ślinę.
„Miał na imię Daniel”.
Znów spojrzał na zdjęcie.
„Czy on był… z rodziny?”
„Nie”.
„Moja najlepsza przyjaciółka”.
Leo zamrugał.
„Nie wiedziałem, że miałeś najlepszą przyjaciółkę przed ciocią Rachel”.
„Nie wiedziałem”.
„Był pierwszy od wszystkich”.
Ostrożnie podniosłem kartkę urodzinową.
Na pierwszej stronie widniał napis „Dla mojej ulubionej przyjaciółki”.
W środku, dużymi, nierównymi literami, było tylko sześć słów.
„Dziękuję, że ze mną posiedziałeś”.
Zamknąłem oczy.
„Miałem 16 lat, kiedy poznałem Daniela. Przeniósł się do naszej szkoły w połowie drugiego roku. Większość uczniów go unikała. Nie byli wobec niego otwarcie okrutni. Po prostu zachowywali się, jakby go tam nie było”.
Uśmiechnąłem się smutno.
„Ale Daniel nigdy nie zachowywał się, jakby ktokolwiek był niewidzialny. Rozmawiał ze wszystkimi. Pamiętał o urodzinach. Pytał nauczycieli, jak im mijają weekendy.
„Znał imię woźnego”.
„Pamiętał nawet o moich ulubionych cukierkach”.
Leo słuchał, nie przerywając.
„Co jest zabawne? Nie byłem miły, bo…
Był cudowną osobą.”
“Siedziałam z nim, bo nikt inny tego nie robił.”
“Dziękował mi każdego dnia.”
“Jakbym robiła mu przysługę.”
Zaśmiałam się cicho.
“Prawdę mówiąc, to on robił mi przysługę.”
Leo wyglądał na zdezorientowanego.
“Co masz na myśli?”
Spojrzałam w kuchenne okno.
“Kiedy miałam 16 lat, twój dziadek właśnie zmarł. Nigdy go nie spotkałaś. Znasz go tylko ze zdjęć.”
Zatrzymałam się.
“Po jego śmierci przestałam mówić. Prawie nie spałam. Ledwo się uśmiechałam. Moi przyjaciele nie wiedzieli, co powiedzieć. Większość z nich powoli odeszła.”
“Ale nie Daniel.”
“Siedział obok mnie na każdy lunch.”
“Każdego dnia.”
“Podawał mi połowę swojej kanapki, bo zawsze pakował za dużo.”
“Opowiadał mi okropne dowcipy, aż się roześmiałam.”
“Nigdy nie prosił mnie, żebym przestała być smutna.” On po prostu nie pozwolił mi być smutnym w samotności.
Łza spłynęła mi po policzku.
„Uratował mnie”.
Leo wpatrywał się we mnie.
„Nigdy nie wiedziałam”.
„Wiem”.
„Nikomu nie powiedziałam”.
Sięgnęłam głębiej do pudełka i wyjęłam kolejne zdjęcie.
Daniel stał obok mnie na szkolnym festynie.
Oboje się śmialiśmy.
Uwielbiał koszykówkę, uwielbiał psy i niechcący nazywał każdego nauczyciela „trenerem”.
Uśmiechnęłam się.
„Był najżyczliwszą osobą, jaką znałam”.
Leo spuścił wzrok.
Potem cicho zapytał:
„Więc… co się stało?”
Wzięłam głęboki oddech.
„Popularnym dzieciakom nie podobało się, że się przyjaźnimy. Pytali mnie, dlaczego marnuję czas. Naśladowali sposób mówienia Daniela.
„Śmiali się za każdym razem, gdy odpowiadał na pytanie”.
Leo poruszył się niespokojnie.
Zauważyłam.
Kontynuowałam.
„Daniel nigdy nie zauważył”.
„A może udawał, że nie”.
„Tak czy inaczej… Zawsze się uśmiechał”.
Podniosłam bransoletkę przyjaźni.
„Zrobił ją dla mnie. Zajęło mu to prawie dwa tygodnie. Był z niej taki dumny”.
Owinęłam ją wokół palców.
„Pewnego piątku po szkole stałam z grupą dziewczyn, dziewczyn, na których wszyscy chcieli zrobić wrażenie. Śmiały się najgłośniej. Ludzie szli za nimi”.
„Jedna z nich wskazała na parking. Był tam Daniel.
„Widział mnie”.
„Uśmiechnął się”.
„Ruszał w naszym kierunku”.
Głos mi się załamał.
„Wiedziałam, co się zaraz wydarzy”.
Leo wyszeptał: „Co?”
„Zaczęli się śmiać, zanim jeszcze do nas dotarł”.
„Idzie twój chłopak”.
„Zaproś go do ślubu”.
„Może nauczy twoje dzieci mówić”.
Spojrzałam na stół.
„Powinienem był odejść”.
„Powinienem był im powiedzieć, żeby przestali”.
„Powinienem był pójść do Daniela”.
Zamiast tego wyszeptałam: „Zaśmiałam się”.
Leo spuścił wzrok.
„To nie był głośny śmiech. Nie był głośny. Trwał może dwie sekundy. Ale Daniel go usłyszał”.
Zamknęłam oczy.
„Widziałam, jak jego uśmiech znika”.
„Spojrzał na mnie”.
„Nie był zły ani zdezorientowany. Po prostu… boli.”
