W kadrze stał młody mężczyzna, wysoki, o zielonych oczach i znajomy. Spojrzał na nas z niepokojem.
„W czym mogę pomóc?”
Z bliska podobieństwo było tak silne, że zakręciło mi się w głowie. Chciałam go przytulić, ale moje dłonie wciąż zaciskały się na koszuli Billa.
„Nie. Chcę, żebyś ze mną poszła”.
„Widziałem… widziałem twój rysunek. Kobietę z twoich snów”.
Mrugnął niepewnie. „Wyglądasz zupełnie jak ona”.
Skinęłam głową, walcząc ze łzami. „To dlatego, że myślę, że jestem twoją…”
Zanim zdążyłam dokończyć, za nim rozległy się kroki.
Kobiecy głos zawołał: „Jamie, czy ktoś jest za drzwiami, kochanie?”
Stanęła obok niego z włosami zaczesanymi do tyłu i zarumienionymi policzkami. Poznałam ją od razu.
„Wyglądasz zupełnie jak ona”.
***
Layla, moja siostra.
Świat zadrżał. Chwyciłam się framugi drzwi.
„Megan?” Layla sapnęła, a na jej twarzy pojawił się szok. „Co ty tu robisz?”
„Czy to… czy to Bill? Czy to mój syn?”
Jamie, mój Bill, spojrzał między nami, a w jego oczach narastało zmieszanie. „Co się dzieje? Mówiłeś, że moja mama…”
Layla zbladła i cofnęła się. „Wejdź do środka” – wyszeptała.
Mike ścisnął mnie za ramię, gdy weszliśmy do salonu pełnego słońca i szkicowników. Jamie cofnął się, szeroko otwierając oczy.
„Co ty tu robisz?”
„Wyszedłeś” – powiedziałam. „Nigdy mi nie mówiłeś, że zabrałeś mojego syna”.
Wyciągnęłam koszulkę Billa z dinozaurem. „Nosił ją co wieczór. Nazywał ją swoją szczęśliwą koszulką”.
Jamie wpatrywał się w koszulkę, a potem we mnie. „Dlaczego to pamiętam? Kiedyś śniły mi się dinozaury. Myślałam, że to tylko… bajka”.
Głos mi się załamał. „Nie, kochanie. To było twoje życie. Ze mną”.
Jamie spojrzał na Laylę, w jego oczach walczyła nadzieja i strach. „Mówiłaś, że moja mama umarła. Mówiłaś, że znalazłaś mnie w szpitalu, czekającą na ciebie”.
Layla pokręciła głową, płacząc jeszcze mocniej. „Odebrałam cię ze szkoły, Jamie. Powiedziałam im, że jestem twoją ciocią — twoim kontaktem w nagłych wypadkach. Miałam wszystkie informacje z pomocy Megan… nikt tego nie kwestionował. A potem byłam blisko. Pomagałam w poszukiwaniach. Stałam tuż obok niej, kiedy błagała, żebyś wróciła”.
„Dlaczego to pamiętam?”
„Skłamałem” — wyszeptała Layla. „I kłamałem dalej”.
Pięści Mike’a zacisnęły się. „Pozwoliłeś nam go opłakiwać przez 15 lat”.
Layla spuściła wzrok. „Wiedziałam, że ten dzień nadejdzie”.
Zdesperowana odwróciłam się do Jamiego.
„Uwielbiałaś naleśniki z czekoladą. Nazywałaś mnie Meg-mamą, kiedy byłaś zła. Masz znamię za lewym uchem, które wygląda jak ptak. Nienawidziłaś piorunów”.
Jamie przycisnął dłonie do twarzy. „Śniło mi się to wszystko. Myślałem, że to nieprawda”.
„Powiedziała mi, że te sny to tylko próba radzenia sobie z moim mózgiem” – powiedział Jamie, kręcąc głową. „Że moja „prawdziwa” mama odeszła i że źle pamiętam pewne rzeczy”.
Znów na mnie spojrzał, niepewnie. „To… to nie zmienia się z dnia na dzień. Nawet nie wiem, co jest prawdziwe”.
„Wiedziałem, że ten dzień nadejdzie”.
Znów na mnie spojrzał, tym razem mocniej, jakby próbował zajrzeć poza twarz przed sobą i w coś, co kryje się głębiej.
„Czasami słyszę głos we śnie” – powiedział drżącym głosem. „Kobieta wołająca do mnie Billy, kiedy się boję. Zawsze budzę się z poczuciem, że coś straciłem”.
Kolana prawie się pode mną nie ugięły. Nikt oprócz mnie nie nazywał go Billy.
„Myślałam, że go ratuję!” – warknęła nagle Layla, a jej głos się załamał. „Rozpadałaś się, Megan. Twoje małżeństwo się rozpadało, w domu panował chaos – myślałam, że będzie mu lepiej ze mną. Przepraszam”.
Opanowałam się, wściekłość mieszała się ze smutkiem.
„Przepraszam”.
„Zabrałeś mi syna i zbudowałeś życie na mojej stracie. Pozwoliłeś mi go pochować, gdy jeszcze żył. Nie uratowałeś go – ukradłeś piętnaście lat i nazwałeś to miłością”.
Jamie pokręcił głową. „Sprawiłeś, że myślałam, że jestem sama na świecie. Dlaczego mi nie powiedziałaś?”
Layla nic nie powiedziała.
Głos Mike’a przeciął się, drżąc. „Musisz odpowiedzieć za to, co zrobiłaś”.
Layla skinęła głową, załamana. „Odpowiem. Powiem prawdę. Wszystkim”.
„Ukradłeś piętnaście lat i nazwałeś to miłością”.
Nie wyszliśmy od razu.
Spojrzałam Layli w oczy.
