Nancy sama wszystko przygotowała.
Ktokolwiek by nas obserwował, pomyślałby, że jesteśmy po prostu czwórką krewnych delektujących się smacznym posiłkiem.
Ale drobne szczegóły wciąż przykuwały moją uwagę.
Nancy wydawała się rozkojarzona.
Kilka razy widziałem, jak przyglądała się Pete’owi z miną, której nie potrafiłem zidentyfikować.
Zmartwienie.
Smutek.
Może poczucie winy.
„Zrobię kawę” – powiedziała cicho, zanim zniknęła w kuchni.
Wróciła i postawiła przed nami kubki, nic nie mówiąc.
Talerzyki z deserami wciąż stały na stole, gdy George w końcu się pochylił.
„Więc…”
Pete podniósł wzrok.
Pete powoli skinął głową. „Jest”.
Starannie złożył serwetkę.
Potem spojrzał George’owi w oczy.
„George… spłaciłem swój dług”.
George zamrugał.
Potem się roześmiał.
„Powiedziałem, że w końcu spłaciłem swój dług”.
Pete powoli wciągnął powietrze.
„Spłaciłem w całości”.
W jadalni zapadła cisza.
W końcu George pokręcił głową.
„Nie spłaciłeś ani centa”.
„To wyjaśnij”.
„Tak zrobię.”
„Kiedy?”
„Wkrótce.”
George zmarszczył brwi.
Pete spuścił wzrok.
„Nie mogę.”
George odsunął krzesło od stołu.
„Zapraszasz nas do siebie, mówisz mi coś, co nie ma absolutnie żadnego sensu, a potem oczekujesz, że będę czekał?”
„Wiem, jak to brzmi.”
„Brzmi jak kolejna wymówka.”
Pete wyglądał na szczerze urażonego.
George gorzko się zaśmiał.
„Zaufanie to właśnie to, co niszczyłeś przez 11 lat.”
Nancy delikatnie położyła dłoń na ramieniu męża.
Pete zakrył ją swoją, ale milczał.
Łzy napłynęły Nancy do oczu.
Szybko się odwróciła.
Żaden z braci nie odezwał się, zanim odjechaliśmy.
Jazda do domu była boleśnie cicha.
W końcu zapytałem: „Jak myślisz, co miał na myśli?”
George wpatrywał się w drogę.
„Nie mam pojęcia.”
„Nie wierzysz mu.”
„Nie.”
Zacisnął mocniej dłoń na kierownicy.
„Gdyby miał dowody, pokazałby je”.
Nie mogłam się nie zgodzić.
Przez następny tydzień żadne z nas nie wspomniało o kolacji.
Prawie w ogóle nie rozmawialiśmy o Pete’ie.
Aż pewnego wieczoru zadzwonił mój telefon.
Jego głos brzmiał zupełnie inaczej.
Załamał się.
„Angie…”
Ścisnął mi się żołądek.
„Co się stało?”
Zapadła długa cisza.
Nie mogłam wydusić z siebie słowa.
Zaledwie tydzień wcześniej Nancy podawała nam kawę.
A teraz jej nie było.
Pogrzeb został zorganizowany szybko.
Wszyscy, którzy znali Nancy, przyszli się pożegnać.
Po nabożeństwie Pete poprosił George’a i mnie, żebyśmy zostali jeszcze na kilka minut.
Kiedy pozostali wyszli, wyglądał na kompletnie wyczerpanego.
„Nienawidzę o to pytać”.
George nic nie powiedział.
„Nie mam wystarczająco dużo pieniędzy, żeby zapłacić za pogrzeb”.
Żadne z nas nie odpowiedziało.
Pete podał kwotę.
To była większa suma niż jakakolwiek, o którą prosił wcześniej.
Ściskało mnie w żołądku.
Jakaś część mnie chciała odmówić.
Druga część nie wyobrażała sobie odmowy mężczyźnie w dniu pogrzebu żony.
George zamknął oczy.
Potem zapytał cicho: „Kiedy potrzebujesz?”.
Spojrzał na mnie.
Lekko skinęłam głową.
Żadne z nas nie chciało pożyczyć Pete’owi ani jednego dolara.
Ale jak mogliśmy odmówić komuś, kto właśnie stracił ukochaną osobę?
Dlatego daliśmy mu pieniądze.
Tydzień po pogrzebie Pete zadzwonił ponownie.
Następnego popołudnia pojechaliśmy do niego.
Jeszcze nie wrócił.
„Muszę się spotkać z prawnikiem” – wyjaśnił przez telefon.
„Klucz jest pod doniczką”.
Weszliśmy do środka.
Zaczęłam zbierać kilka pamiątek dla George’a.
A potem nagle zatrzymał się w korytarzu.
