—A jeśli chcesz walczyć, pamiętaj, że nie masz stałej pracy. Zobaczymy, który sędzia pozwoli ci zatrzymać Sofię.
Groźba ta zmroziła jej krew w żyłach, ale jednocześnie całkowicie ją rozbudziła.
Tydzień później Mariana, w towarzystwie ojca, wróciła do mieszkania w Zapopan po ubrania i dokumenty. Rodrigo nie było. Spakował swoje sukienki, plany, dyplomy i pamiątki z narodzin Sofii do wilgotnych pudeł w magazynie.
Wśród swoich rzeczy znalazł czarny folder.
Początkowo myślała, że to sprawozdania finansowe firmy budowlanej. Potem zobaczyła comiesięczne przelewy w wysokości 80 000 pesos na rzecz Julii Mendozy, nauczycielki Sofii. Były tam rachunki hotelowe, luksusowe torebki i paragon z prywatnej kliniki ginekologicznej.
W tle widać USG z 12. tygodnia ciąży.
Mariana pamiętała szkolne zebrania, na których Julia zawsze znajdowała pretekst, by zostać sam na sam z Rodrigo. Pamiętała też naszyjnik wart 45 000 pesos, który znalazła na paragonie, choć nigdy go nie otrzymała.
Fotografował wszystko.
Wychodząc, Rodrigo do niej zadzwonił.
—Możemy to naprawić. Dużo o tym myślałem i przyznaję, że popełniłem błędy.
—Gdzie umieściłeś moje kwalifikacje zawodowe?
—Mariana, nie przesadzaj. Julia tylko pomagała mi w sprawach firmowych.
Spojrzała na USG w swojej torbie.
—Więc przypuszczam, że doradzasz także w kwestiach ciąży.
Rodrigo milczał.
Tego popołudnia prawnik wyjaśnił, że firma budowlana powstała w trakcie trwania małżeństwa i że transakcje mogą wskazywać na ukrywanie aktywów. Potrzebowali jednak niezbitych dowodów.
Mariana wyszła z biura z poczuciem, jakby szła po zerwanym moście. Nie chciała pieniędzy. Chciała chronić Sofię i odzyskać życie, które porzuciła.
Po powrocie do domu otrzymał wiadomość od nieznanego numeru.
„Jestem byłym księgowym Rodrigiego. Wiem, że szukasz prawdy. On przygotowuje się do rozwodu i opróżnienia firmy od dwóch lat. Mam prawdziwe dokumenty, ale musisz się ze mną spotkać, zanim je zniszczę”.
Mariana przeczytała wiadomość 3 razy.
Potem pojawił się kolejny:
„Jest coś, czego nadal nie wiesz o Julii i twojej córce”.
Spotkanie było o godzinie 20:00.
Mariana wzięła kluczyki, nie przypuszczając, że po otwarciu pendrive’a całe kłamstwo jej małżeństwa ostatecznie runie…
CZĘŚĆ 3
Była księgowa nazywała się Fernanda Ruiz i pracowała od sześciu lat w firmie budowlanej Cárdenas. Przyszła do kawiarni z małym plecakiem, ciemnymi okularami i widocznym strachem w dłoniach.
„Nie chcę pieniędzy” – powiedział, zanim usiadł. „Chcę tylko, żebyś wiedział, z kim masz do czynienia”.
Wyjął pendrive’a i położył go na stole.
Przez ostatnie trzy lata Rodrigo przelewał fundusze firmy do firm kontrolowanych przez Gracielę i kuzyna. Sfabrykował pożyczki, zaciągał długi u dostawców i sprzedawał maszyny po śmiesznie niskich cenach, by następnie odkupić je za pośrednictwem pośredników. W dokumentach publicznych firma budowlana zdawała się być na skraju bankructwa. W jej prywatnych rejestrach miliony kolejnych pozostawały ukryte.
—Zaczął wszystko przygotowywać, kiedy dowiedział się, że chcesz wrócić do pracy — wyjaśniła Fernanda. —Powiedział, że jeśli kiedykolwiek odejdziesz, nie zabierzesz ze sobą „ani jednej cegły”.
Mariana poczuła się zażenowana, wspominając tę rozmowę. Dwa lata wcześniej wspomniała podczas kolacji, że jej były szef zaproponował jej projekt. Rodrigo uśmiechnął się, nalał jej wina i odpowiedział:
—Dlaczego chcesz wrócić? Nie jesteś już na tym samym poziomie co kiedyś.
Tej samej nocy, gdy płakała w łazience, zaczął planować, jak zostawić ją z niczym.
Fernanda otworzyła kolejny folder. Były w nim wiadomości między Rodrigo i Julią, rezerwacje hotelowe i opłaty za mieszkanie w dzielnicy Americana. Ich związek nie rozpoczął się kilka miesięcy temu, ale prawie trzy lata temu.
Ale najbardziej bolesne było nagranie audio.
Głos Rodrigiego był wyraźny:
—Sofia już nas widziała. Powiedz jej, że to sekret dorosłych. Jeśli zacznie mówić, Mariana zrobi awanturę i skomplikuje mi rozwód.
Mariana pozostała nieruchoma.
Czy moja córka wiedziała?
Fernanda spuściła wzrok.
Julia chwaliła się, że dziewczynka widziała, jak się całują na parkingu przed przedszkolem. Rodrigo powiedział Sofii, że jeśli cokolwiek powie, jej mama się rozchoruje i to będzie jej wina.
Mariana poczuła, jak powietrze opuszcza kawiarnię. Od miesięcy Sofia budziła się z płaczem, znów zaczęła się moczyć w łóżku i rysowała rodziny, w których jedna postać wyróżniała się spośród pozostałych. Mariana myślała, że to zazdrość, wyczerpanie, a może po prostu chwilowa faza. Prawda była o wiele gorsza: jej córka nosiła w sobie sekret zdrady ojca.
„Po co to wszystko trzymałeś?” zapytał.
—Bo przestał nam płacić przez trzy miesiące, bo kupował prezenty dla Julii. Kiedy się poskarżyłem, zwolnił mnie i zagroził, że oskarży mnie o oszustwo. Zrobiłem kopię przed odejściem.
Mariana zabrała wspomnienie.
—Nie zostawię cię z tym samego.
Następnego dnia jej prawniczka przejrzała akta i zażądała podjęcia kroków mających na celu uniemożliwienie Rodrigo przenoszenia dalszych aktywów. Przygotowała również wniosek o tymczasowe aresztowanie, powołując się na przemoc, groźby finansowe i manipulację emocjonalną wobec Sofii.
Mariana spodziewała się triumfu. Zamiast tego poczuła smutek.
