Moja córka zadzwoniła do mnie z apartamentu ślubnego, kiedy leżałem w szpitalnym łóżku, wciąż krwawiąc po wypadku. „Nie przychodź jutro, tato. Twój dom i samochód są sprzedane. Żegnaj”.

„Rozumie naszą córkę lepiej niż ja” – wyszeptała kiedyś, opierając swoją słabą dłoń na mojej.

Około południa do szpitalnej sali weszła moja prawniczka, Denise Park, ubrana w grafitowy garnitur i z ciemnoczerwoną szminką, niosąc teczkę tak grubą, że można by nią kogoś pochować.

„Kupujący to fałszywi ludzie” – powiedziała.

Uśmiechnąłem się lekko. „Victor?”

„Kuzyn Victora. Wykorzystali spółkę-wydmuszkę LLC utworzoną trzy tygodnie temu. Samochód został przeniesiony do salonu dealerskiego należącego do innego członka rodziny. A twój bank wczoraj wieczorem zablokował próbę wypłaty środków z rachunku powierniczego”.

„Niech wierzą, że się udało” – powiedziałem.

Denise uniosła brew. „Już załatwione”.

Tego popołudnia Clara zadzwoniła ponownie.

„Jeszcze się boisz?” – zapytała.

„Nie.”

„Powinnaś. Victor mówi, że możemy cię pozwać o nękanie, jeśli będziesz się wtrącać.”

„Wtrącać się w co?”

„Moje życie” – warknęła. „Zawsze byłeś samolubny. Mama chciałaby, żebym był szczęśliwy.”