Matka wyrwała mi kroplówkę z ręki i rzuciła wózek inwalidzki na zimną podłogę kliniki, podczas gdy mój bogaty ojczym patrzył, jak krwawię. „Czołgaj się do rynsztoka, gdzie twoje miejsce, ty nędzny pasożytze” – warknęła, uderzając mnie w twarz. Nie płakałam. Zobaczyłam jej znaczące mrugnięcie, otarłam krew z ust i nacisnęłam przycisk inteligentnego zamka. Kiedy wszystkie drzwi zatrzasnęły się z hukiem, ojczym w końcu zrozumiał, że bezbronna kobieta, która stała przed nim, właśnie zbudowała sobie więzienie.