Sędzia przyjrzała jej się uważniej.
„Pani Varga, czy jest pani pewna, że może pani nawiązać kontakt w nagłych wypadkach?”
„Tak. Tak długo, jak będę mogła”.
„A jeśli pani też będzie potrzebowała pomocy?”
Magdolna uniosła brodę.
„W takim razie proszę. Nie będę nazywać pozbywania się kogoś troską”.
Moja mama zacisnęła usta.
Sąd nie rozstrzygał wszystkiego w pięć minut. Tak to nie działa. Były pytania, kontrole, telefony do żłobka. Pracownik socjalny nie był pewien, czy nie ma innego wyjścia. Opcja leżała przed nią na stole.
Tego dnia zapadła tymczasowa decyzja.
Mama zostanie ze mną.
Przeprowadzka do bezpiecznego mieszkania.
Żłobek pięć dni w tygodniu.
Ocena usługi.
Kolejna ocena za sześć tygodni.
Moja mama pierwsza wyszła z pokoju. Odwróciła się do mnie na korytarzu.
„Pobiegniesz do mnie znowu, kiedy nie będziesz mogła już tego znieść”.
Spojrzałam na nią.
„Już raz na ciebie czekałam. Wystarczy”.
Wyszedł.
Mama siedziała na ławce i rozpakowywała torbę.
„Jemy zupę?”
Zaśmiałam się. Nie dlatego, że było śmiesznie. Inaczej bym się rozpłakała.
Magdolna stała przy oknie. Bardzo wyprostowana. Za bardzo. Jak ktoś, kto boi się, że jeśli puści, rozpadnie się na kawałki.
Podeszłam do niej.
„Dziękuję”.
Pomachała.
„Nie mów cześć za głośno. Zawstydzę się”.
„Dlaczego naprawdę pomogłaś?”
Spojrzała na mamę.
„Bo widziałam, jak czekasz na siebie przy oknie. I pomyślałam, że skoro ktoś nadal na kogoś czeka, to może świat nie jest jeszcze do końca zrujnowany”.
Wprowadziłyśmy się dziesięć dni później.
Mieszkanie było małe, na parterze. Wąska kuchnia, poręcze w łazience, okno na podwórko. Mama na początku się przestraszyła.
„To nie nasze”.
„To nasze, mamo. Teraz jest nasze.”
„A gdzie moja szafka?”
„Chodźmy po nią.”
„A zupa?”
Pokazałam jej termos.
„Jest u nas.”
Uspokoiła się.
Zabierałam ją rano do żłobka. Obejmowała mnie ramieniem i czasami mówiła ludziom:
„To mój syn. Spóźni się do szkoły.”
Nie sprzeciwiałam się.
Chodziłam po nią po pracy. Czasem była wesoła, czasem zła, czasem patrzyła na mnie jak na kogoś obcego. Ale wracała do domu. I o to właśnie chodziło.
Magdolna zaczęła przychodzić w niedziele.
Najpierw „tylko na piętnaście minut”.
Potem po zupę.
Potem stawiałam na stole trzy talerze.
Czasami mama wołała siostrę, czasem nauczycielkę, a czasem panią, która czekała. Magdolna za każdym razem odpowiadała tak samo:
„Tak, to ja”.
Trzy miesiące później nie przyszła.
Gotowałam zupę ziemniaczaną. Mama siedziała przy oknie z łyżką.
„Gdzie jest ta pani?”
„Zaraz będzie”.
O 12:15 jeszcze jej nie było.
O 12:30 też nie.
Zadzwoniłam do niej. Dzwoniła długo. Potem cisza.
Zmarzłam w środku. Wiedziałam, że to czekanie. Kiedy jeszcze nic się nie wydarzyło, ale twoje ciało już wiedziało.
Magdolna dała mi zapasowy klucz „na wszelki wypadek”. Wtedy powiedziałam:
„Mam nadzieję, że nie będzie mi potrzebny”.
To było głupie zdanie.
Zostawiłam mamę u sąsiadki na dziesięć minut i pobiegłam do domu Magdolny.
Białe zasłony były zaciągnięte.
Nigdy nie trzymał ich zaciągniętych w ciągu dnia.
Zadzwoniłam dzwonkiem. Zapukałam.
„Ciociu Varga? Jestem Dénes.”
Cisza.
Otworzyłam kluczem.
W domu pachniało zimną kawą.
Znalazłam go w kuchni. Siedział na podłodze przy szafce. Obok niego leżał rozbity kubek. Na jego szlafroku widniała plama po kawie. Żył, ale twarz miał szarą.
„Chciałem tylko nalać kawy” – powiedział.
Jakby przepraszał.
Uklękłam obok niego.
„Wzywam teraz pomocy.”
„Nie rób wielkiego zamieszania.”
„Ale zrób zamieszanie.”
Zamknął oczy.
„Zupa mamy…”
„Mama czeka.”
„Powiedz jej, że nie odeszłam.”
To uderzyło mnie mocniej niż upadek.
