Zatrzymała się w drzwiach. „Czemu mam wrażenie, że weszłam w sam środek czegoś?”
Ryan wziął od niej szklankę, ale nie pił.
„Bo tak zrobiłaś.”
Iris spojrzała na mnie. „Mamo?”
„Ryan, proszę.”
***
Chciałam skłamać, ale Ryan miała rację.
Była jedyną osobą w pokoju, która nie wiedziała, kim ona jest.
„Anthony jest twoim ojcem” – powiedziałam. „To znaczy Tony.” Spotkałaś go dziś wieczorem.”
Szklanka wyślizgnęła się z ręki Ryana i roztrzaskała o podłogę.
Iris wpatrywała się we mnie. „Nie.”
„Przepraszam.”
„Nie. Mój ojciec odszedł. Mamo, to prawda. Prawda?”
„Anthony jest twoim ojcem.”
„Właśnie ci to mówiłam.”
„Mówiłaś mi, że mnie nie chce. Mówiłaś mi, że odszedł, bo dziecko to dla mnie za dużo.”
Chwyciłam się oparcia krzesła. „Czasami odchodził, ale nie tak, jak ci pozwoliłam wierzyć, kochanie.”
Jej twarz się zmieniła. „Co to znaczy?”
„Nasz rozwód był okropny. Pracował poza stanem, opuszczał weekendy i łamał obietnice.
„Więc skłamałaś?”
„Co to znaczy?”
„Myślałam, że upraszczam sprawę”.
„Dla kogo?” zapytała Iris.
Nie mogłam odpowiedzieć wystarczająco szybko.
Skinęła głową, jakby ta cisza mówiła jej wszystko. „Czy próbował się ze mną spotkać?”
„Tak”.
Usta jej drżały. „A ty go powstrzymałaś?”
„Dla kogo?”
„Utrudniałam mu to”.
„Mamo”.
„Tak” – wyszeptałam. „Czasami go powstrzymywałam”.
Iris przycisnęła obie dłonie do piersi. „Dlaczego mi to zrobiłaś?”
„Bo za każdym razem, gdy nie odwiedzał kogoś, to ja trzymałam cię, kiedy płakałaś”.
„To mi nie odpowiada”.
„Czasami go powstrzymywałam”.
„Kiedy poślubił Ginę, oszalałam” – powiedziałam. „Wyobrażałam sobie, jak patrzysz, jak on tworzy rodzinę z kimś innym. Na przykład z Ryanem. Myślałem, że cię złamię.”
Ryan zrobił krok naprzód. „Nie zabrałem jej ojca. Ożenił się z moją matką.”
„Wiem.”
Iris spojrzała na niego, a potem z powrotem na mnie. „Więc pozwoliłeś mi myśleć, że jestem niechciany.”
„Nie. Mówiłam ci codziennie, że jesteś kochana.
„Myślałam, że cię złamię”.
„Przez ciebie” – powiedziała. „Nie przez niego”.
Wyciągnęłam do niej rękę. „Iris, proszę”.
Odsunęła się. „Nie dotykaj mnie!”
„Myślałam, że cię chronię”.
„Nie” – powiedziała. „Chroniłaś wersję historii, w której tylko ty zostałaś”.
Otworzyłam usta, ale nic nie wydobyłam z siebie.
„Nie dotykaj mnie!”
Po raz pierwszy moja córka wyjaśniła mi to lepiej, niż ja sama potrafiłam.
„Zadzwoń do Anthony’ego”.
„Jest po północy”.
„Miałaś dwanaście lat” – powiedziała. „Dostanę dziś wieczorem”.
Ryan wyciągnął telefon. „Mogę zadzwonić do mamy”.
Iris otarła twarz. „Zrób to”. Proszę.”
“Mogę zadzwonić do mamy.”
***
Dwadzieścia minut później światła reflektorów ponownie przemknęły przez ścianę mojego salonu.
Gina weszła pierwsza, z ostrożną miną kobiety wciągniętej w burzę. Dotarła do Ryana i mocno go objęła.
Anthony poszedł za nią, wyglądając na znacznie starszego. Kiedy zobaczył Iris przy kominku, jego twarz się skrzywiła.
“Iris” – powiedział.
“Nie” – wyszeptała. „Jeszcze nie.”
Natychmiast się zatrzymał.
Gina weszła pierwsza.
Gina spojrzała na mnie. „Wiedziałam, że Anthony ma córkę. Nie wiedziałam, że to ta dziewczyna, którą mój syn zabiera na bal maturalny.”
“Też nie wiedziałam, że Ryan jest twoim synem. Przepraszam.”
“Ale wiedziałaś, że Anthony wciąż gdzieś tam jest” – powiedziała. „Iris nie wiedziała.”
Iris spojrzała na Anthony’ego. „Wiedziałaś o mnie?”
“Tak.”
“Pragnęłaś mnie?”
“Tak” – powiedział zbyt szybko, by nie było to prawdą.
Jej twarz się skrzywiła. „Więc gdzie byłaś?”
