„Twój mąż powiedział mi jeszcze jedną rzecz”.
Mama otarła twarz.
„Co?”
„Powiedział, że kiedy patrzysz w chmury, będziesz udawać, że się nie boisz”.
Zaśmiała się przez łzy.
„Znał mnie”.
„Prosił, żebym ci przypomniał, że będzie z ciebie dumny, jeśli i tak pojedziesz”.
Po drugiej stronie przejścia mężczyzna, który na nas krzyczał, przestał się wpatrywać.
Wpatrywał się w kapitana.
Jego twarz zbladła.
„Kapitan Reed?” powiedział.
Kapitan odwrócił się.
Mężczyzna przełknął ślinę.
„Thomas?”
„Tak.”
„Mam na imię Gregory.”
Kapitan przyjrzał mu się uważnie.
„Czy my się znamy?”
„Chicago. Jakieś dwadzieścia lat temu.”
Głos Gregory’ego stał się łagodniejszy.
„Była burza. Miałem lecieć do Denver, bo mój brat miał wypadek samochodowy.”
Na twarzy kapitana powoli pojawiło się zrozumienie.
„Bałeś się wejść na pokład.”
Gregor skinął głową.
„Nigdy wcześniej nie latałem. Miałem trzydzieści sześć lat i siedziałem przy bramce jak przestraszone dziecko.”
W kabinie panowała cisza.
„Byłeś poza służbą” – kontynuował Gregory. „Siedziałeś ze mną prawie dwie godziny. Wyjaśniłeś każdy dźwięk, jaki wydawał samolot. Nawet odprowadziłeś mnie na pokład.”
Kapitan Reed skinął głową.
„Pamiętam.”
„Mój brat zmarł następnego ranka. Ale dzięki tobie zdążyłem z nim porozmawiać”.
Kapitan Reed położył dłoń na fotelu Gregory’ego.
„Przykro mi z powodu twojej straty”.
Gregory spojrzał na mamę.
Potem na mnie.
„Przykro mi”.
Mama ponownie otarła oczy.
Gregory pokręcił głową.
„Nie. To nie wystarczy”.
Spojrzał na swoje dłonie.
„Upokorzyłem was oboje, bo chciałem ciszy. Nie obchodziło mnie, dlaczego rozmawiacie”.
Nic nie powiedziałem.
„Moja żona jest w szpitalu w Portland” – kontynuował. „Jej rak wrócił. Lekarze dzwonili dziś rano i kazali mi teraz przyjechać”.
Głos mu się załamał.
„Cały lot wyobrażałem sobie najgorsze. Każdy dźwięk wydawał się czymś, co dzieliło mnie od niej. Ale to nie usprawiedliwia tego, co powiedziałem”.
Mama przyglądała mu się.
„Jak ma na imię twoja żona?”
„Anne.”
„Jaki rodzaj raka?”
„Trzustki.”
Mama na chwilę zamknęła oczy.
„Przepraszam.”
Gregory wyglądał na oszołomionego.
„Nie musisz mnie pocieszać.”
„Wiem.”
„Po tym, co powiedziałam…”
Mama odwróciła się w stronę okna.
„Mój mąż mawiał, że ból może uczynić ludzi okrutnymi, jeśli nie dadzą mu ujścia.”
Gregory powoli usiadł.
„Wygląda na lepszego człowieka niż ja.”
„Miał swoje chwile.”
Kilku pasażerów cicho się zaśmiało.
Maria wróciła z małą butelką musującego cydru, dwoma plastikowymi kubkami i złożoną kartką.
Kapitan Reed podał kartkę mamie.
„Twój mąż zostawił to w liniach lotniczych”.
Jej imię i nazwisko widniało na odwrocie, napisane odręcznie przez tatę.
Evelyn.
Jej palce drżały, gdy ją otwierała.
„Przeczytaj” – powiedziałem.
Jej głos drżał.
„Evelyn, jeśli to czytasz, to w końcu wsiadłaś do samolotu. Wiedziałem, że tak będzie, nawet jeśli zajęłoby to lata i Daniel musiałby cię tam wciągać”.
Zaśmiałem się przez łzy.
„Chciałbym być przy tobie. Skoro nie mogę, spójrz przez okno za nas oboje. Zawsze mówiłaś, że niebo musi być ponad chmurami, bo nic tak pięknego nie może być puste”.
„Nie wiem, czy miałaś rację. Ale mam nadzieję, że kiedy spojrzysz w tamtą stronę, poczujesz się mniej samotna”.
„A Danielu, przestań udawać, że nie płaczesz”.
Zakryłam twarz.
