Tej nocy dostałam e-maila od Rodriga. Zagroził wszczęciem postępowania sądowego w celu ubezwłasnowolnienia mnie i zarządzania moim majątkiem. Napisał też, że moje „paranoiczne idee” dowiodą, że nie będę już w stanie mieszkać sama.
Potem pojawiła się jego kolejna broń.
Dwa dni później Rodrigo położył na moim stole kilka zdjęć zrobionych 18 lat wcześniej. W nich i
Albo wychodził na kolację, trzymając się za rękę z Veronicą, koleżanką z zoo, podczas gdy Laura, moja żona, wciąż żyła z nowotworem w stadium terminalnym.
„Wycofaj skargę, podpisz umowę sprzedaży, a te zdjęcia nigdy nie dotrą do Daniela” – powiedział.
Mariana płakała, ale mnie nie broniła.
Zadzwoniłem do syna tego samego wieczoru. Mieszka w Monterrey i zawsze był bardziej zdystansowany niż jego siostra.
„Danielu, zanim ktoś każe ci mnie zniszczyć, powinieneś wiedzieć, że w ostatnich miesiącach choroby twojej mamy byłem z inną kobietą”.
Zapadła cisza.
„Tato, ja już wiedziałam”.
Czułem, jakby ziemia pode mną się zapadała.
„Mama też. Powiedziała mi, żebym cię nie oceniał. Wiedziała, że jesteś wyczerpany, a Verónica pomogła ci się nie załamać. Nigdy nie przestałeś się nią opiekować”.
Wstyd, którym Rodrigo planował mnie obrzucić, stracił w tej chwili swoją moc.
Następnego dnia znalazłem w skrzynce pocztowej anonimową kopertę. Zawierała wyciągi bankowe: zakłady, wypłaty z kasyna i pożyczki na łączną kwotę ponad trzech milionów pesos. Rodrigo był również winien 780 000 pesos Mauricio Cárdenasowi, lichwiarzowi znanemu z groźnych metod windykacji. Mój dom był wymieniony jako zabezpieczenie w umowie.
O drugiej w nocy Mariana zadzwoniła do mnie z płaczem.
„Tato, znalazłam te same wyciągi bankowe. Rodrigo stracił wszystko. Wykorzystał twój dom jako zabezpieczenie, mimo że nie był jego właścicielem”.
„To się nazywa oszustwo”.
„Co mam zrobić?”
„Chociaż raz, podejmij decyzję, nie myśląc o tym, czego on chce”.
Zanim się rozłączyłem, usłyszałem otwieranie drzwi i głos Rodriga w tle.
„Mariana, oddaj mi ten telefon”.
Potem usłyszałem huk, krzyk i połączenie zostało przerwane. Kilka sekund później z jego numeru nadeszła wiadomość: „Znalazłem pełnomocnictwo, które mu pan udzielił w 2011 roku. Jutro pana dom przestanie być pański”.
A kiedy Lucía potwierdziła, że pełnomocnictwo nigdy nie zostało odwołane, uświadomiłem sobie, że mamy tylko 72 godziny, żeby wstrzymać sprzedaż…
CZĘŚĆ 3
Pełnomocnictwo istniało. Podpisałem je 15 lat wcześniej, kiedy miałem operację serca i potrzebowałem Mariany do zarządzania moimi sprawami podczas hospitalizacji. Powinno zostać anulowane, kiedy wyzdrowiałem, ale nigdy tego nie zrobiliśmy.
Lucía pojawiła się u mnie o siódmej rano z teczką pełną uwierzytelnionych odpisów.
„Rodrigo złożył umowę kupna u notariusza w Tlajomulco” – wyjaśniła. „Twierdzi, że Mariana działa jako pański pełnomocnik, ponieważ ma pan upośledzenie umysłowe. Znalazł już kupca za gotówkę i chce sfinalizować transakcję w poniedziałek”.
„Mariana teraz by tego nie podpisała”.
„Kilka podpisów wygląda na sfałszowanych, ale potrzebujemy jej, żeby to potwierdziła i dostarczyła autentyczne próbki. Jeśli się ukryje lub postanowi go chronić, proces może się skomplikować”.
Daniel poleciał pierwszym samolotem z Monterrey. Zaraz po przylocie zadzwonił do siostry.
„Rodrigo próbuje sprzedać dom, używając twojego nazwiska” – powiedział jej. „Jeśli go nie powstrzymasz, tata może go stracić, a ty zostaniesz oskarżona o oszustwo”.
Mariana milczała. Następnie poprosiła o adres notariusza.
Godzinę później zadzwoniła stamtąd.
„Tato, sfałszował mój podpis na pięciu dokumentach. Notariusz już powiadomił prokuraturę. Nigdy nie zatwierdziłam sprzedaży”.
To była jego pierwsza słuszna decyzja od dawna.
Ale Rodrigo się nie poddał. Tego popołudnia kamery monitoringu uchwyciły, jak wszedł do mojego domu i zniszczył dwa urządzenia kijem baseballowym. Zanim roztrzaskał ostatni, pochylił się w stronę obiektywu kamery.
„Powinieneś był to podpisać, człowieku”.
Mariana przyjechała, gdy się pakował. Pokłócili się w salonie. Powiedziała mu, że zgłosiła sfałszowane podpisy i że zamierza złożyć pozew o rozwód. Rodrigo złapał ją za nadgarstek.
„Jeśli ja upadnę, ty upadniesz ze mną”.
„Zakochałam się w tobie” – odpowiedziała. „Teraz wstanę sama”.
Uderzył ją w twarz. Marianie udało się uciec i pojechała prosto do prokuratury. Po raz pierwszy zrozumiała, że zwrot „sprowokował mnie”, używany do usprawiedliwienia tego, co jej zrobił, był tym samym kłamstwem, którego Rodrigo teraz używał przeciwko niej.
Policja wydała nakaz aresztowania za oszustwo, przemoc domową, zniszczenie mienia i groźby. Rodrigo zniknął. Tej nocy odebrałam telefon od Mauricio Cárdenasa.
„Panie Ernesto, pański zięć jest mi winien 780 000 pesos. Jego dom jest wpisany jako zabezpieczenie”.
„Dokument jest fałszywy”.
„Może. Ale moje pieniądze były prawdziwe”.
„Weź pieniądze od tego, kto o nie prosił”.
Jego głos stał się zimny.
„Wiem, gdzie mieszka Daniel. Wiem, w którym hotelu jest Mariana. I wiem, że stary dom może się zapalić od zwarcia”.
Rozłączył się.
