Jaime zerknął w stronę salonu, gdzie Teresa śmiała się, pakując moje naczynia do pudełka.
„Don Ernesto podpisał się jako poręczyciel solidarny. Zastawił swój dom w Las Lomas”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Jaime dodał coś, co zaparło mi dech w piersiach.
„I ktoś jeszcze cię szuka. Héctor Salinas. Mąż Valerii”.
Nazwisko rzuciło mi się w oczy jak cień.
„Czy on wie?”
Jaime skinął głową.
„On wie więcej niż ktokolwiek inny. Mówi, że jeśli chcesz odzyskać swoje życie, zadzwoń do niego dzisiaj. Ale zrób to przed domem”.
Tej nocy wyszedłem z walizką, laptopem i listem ukrytym w kieszeni.
Rodzina Rodriga myślała, że właśnie stracił wszystko.
Nie mogli uwierzyć w to, co miało się wydarzyć.
CZĘŚĆ 2
Zadzwoniłem do Héctora Salinasa z zaparkowanego samochodu.
Byłem dwie przecznice od domu, który właśnie mi zabrali.
Odebrał po drugim dzwonku.
„Mariana” – powiedział głęboki głos. Nie pytał, kim jest. Już się mnie spodziewał.
„Jesteś mężem Valerii”.
„I jesteś kobietą, którą Rodrigo uważał za zbyt mądrą, by się bronić, i zbyt przyzwoitą, by go zniszczyć”.
Zamilkłem.
„Przyjdź do restauracji hotelu St. Regis. Prywatny stolik, czterdzieste piętro. Mam informacje, które musisz zobaczyć”.
Chciałem być podejrzliwy, ale kiedy życie się wali, nawet niebezpieczne drzwi mogą wydawać się wyjściem ewakuacyjnym.
Trzydzieści minut później siedziałem naprzeciwko Héctora w prywatnym pokoju z widokiem na Reforma Avenue. Nie wyglądał na wzgardzonego męża. Wyglądał jak człowiek przyzwyczajony do kupowania nieruchomości przed śniadaniem.
Nienaganny czarny garnitur, dyskretny zegarek, stalowe spojrzenie.
Na stole leżał gruby folder bez logo, z moim odręcznym imieniem.
„Zanim zapytasz” – powiedział – „tak, Valeria zdradziła mnie z twoim mężem. Tak, jest w ciąży. Nie, nie jestem pewien, czy to moje dziecko”.
Otworzył folder.
Zobaczyłem przelewy, fałszywe faktury, firmy-słupki, depozyty w Monterrey, Meridzie i Panamie. Mój analityczny umysł zaczął zbyt szybko łączyć fakty.
„To nie jest zwykła niewierność” – mruknąłem.
„Nie” – odpowiedział Héctor. „Rodrigo i Valeria zdefraudowali prawie czterdzieści milionów pesos z firmy logistycznej”.
„Z twojej firmy?”
Héctor uśmiechnął się bez radości.
„Z firmy, którą Valeria uważała za małą. Myślała, że jestem po prostu kolejnym przeciętnym dyrektorem z dobrą pensją i niewielkimi ambicjami. Nigdy jej nie powiedziałem, że jestem prawdziwym właścicielem grupy”.
Przewrócił kolejną stronę.
„Posiadam też trzydzieści dwie inne firmy. Fundusze, winnice, firmy transportowe, nieruchomości. Mój majątek netto wynosi około siedmiuset milionów pesos. Waleria nie zostawiła biedaka dla bogatego. Zostawiła bogatego dla złodzieja, który afiszował się cudzymi pieniędzmi”.
Ironia była tak okrutna, że aż bolała.
„Dlaczego nie zgłosiłeś ich wcześniej?”
„Bo proste zgłoszenie dałoby im pole do udawania błędu administracyjnego, emocjonalnego rozwodu, kiepskiej księgowości. Musiałem ich zmusić do przekroczenia granic, których żaden sędzia nie mógłby wymazać”.
„Pozwoliłeś im kraść”.
„Pozwoliłem im podpisać własny wyrok śmierci”.
Héctor podsunął mi dokument.
„Ale brakuje ogniwa. Twoje i moje pieniądze muszą być częścią tego samego szlaku. Jeśli połączymy te akta, to nie tylko dwie niewierne osoby będą przenosić konta. To będzie sieć oszustw, prania pieniędzy i fałszowania aktywów”.
Przeczytałem pierwszą stronę.
To był wniosek o ślub cywilny z oddzielnymi umowami przedmałżeńskimi.
Spojrzałem na niego, jakbym oszalał.
„Chcesz, żebyśmy się pobrali?”
„Na kilka tygodni” – powiedział. „Urząd Stanu Cywilnego. Całkowita rozdzielność majątkowa, niepodważalne umowy, wszystko podpisane przed notariuszem. Związek zawodowy pozwala nam złożyć wspólną skargę jako podmiot finansowy, którego to dotyczy. Moi prawnicy już przygotowali odpowiednie ramy prawne”.
„To brzmi absurdalnie”.
„Absurdem jest to, że twój mąż wykorzystał moją żonę, żeby ukryć twoje pieniądze. To, co tu mamy, to strategia”.
Odchyliłem się na krześle. W innym życiu wstałbym z oburzenia. Ale to życie było pakowane do pudeł przez moją teściową.
„A co ja z tego będę miał?”
Héctor nawet nie mrugnął.
„Dostaniesz zwrot każdego grosza. Dodatkowo zapłacę ci pięć milionów dolarów jako konsultantowi za pomoc w zamknięciu sprawy. A kiedy to się skończy, bez problemu unieważnimy umowę”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drzwi się otworzyły.
Jaime wszedł z pobladłą twarzą, niosąc teczkę z aktami sprawy.
