„Tak”.
„A teraz jej córka jest tutaj?”
„Tak”.
„A moje dzieci są w to zamieszane?”
Jego milczenie było wystarczającą odpowiedzią.
Cofnęłam się.
„Evelyn” – powiedział.
„Nie”. Mój głos drżał. „Nie, nie wolno ci wypowiadać mojego imienia w ten sposób. Nie dziś wieczorem”.
„Wiem”.
„Co jeszcze?”
Przyjrzał mi się uważnie.
„Co jeszcze pochowałaś z moim bratem?”
Wyraz twarzy mojego ojca się zmienił.
Był delikatny.
Ale to widziałam.
Drzwi się zamknęły.
Zaśmiałam się raz. „Jest”.
„Evelyn…”
„Koniec z sekretami, obiecałaś.”
Spojrzał w stronę portretu.
A potem w stronę ognia.
„Kiedy znaleziono ciało Nathaniela, miał przy sobie pewien przedmiot. Mały dysk. Ukryty w podszewce kurtki.”
„Dysk?”
„Tak.”
„Co na nim było?”
„Dokumenty. Nazwiska. Relacje. Dowody z Black Harbor. Wystarczająco dużo, by zniszczyć kilka osób, które wciąż żyją i mają władzę.”
„Dlaczego to było u Nathaniela?”
„Margot to tam umieściła.”
„Dlaczego?”
„Żeby przeżyć” – powiedział. „Wiedziała, że jeśli ją złapią, będzie potrzebowała siły nacisku.”
Poczułam mdłości. „I co się z tym stało?”
„Zabezpieczyłam to.”
„Gdzie?”
Jego oczy spotkały się ze mną.
Zanim zdążył odpowiedzieć, wszystkie światła w bibliotece zgasły.
Dom pogrążył się w ciemności.
Przez chwilę nic nie było słychać, słychać było tylko blask ognia i bicie mojego serca.
Wtedy włączył się alarm.
Ojciec złapał mnie za ramię.
„Żłobek” – powiedział.
Uciekliśmy.
Ból przeszywał moje ciało z każdym krokiem. Nie miałem siły, szybkości, oddechu. Ale i tak pobiegłem.
Czerwone światła awaryjne błysnęły na korytarzu. Drzwi otworzyły się z hukiem. Strażnicy krzyknęli. Gdzieś w dole roztrzaskało się szkło.
Pojawiły się moje matki
Stała na szczycie schodów w szlafroku, trzymając telefon i mały pistolet ze spokojną swobodą kogoś, kto nigdy nie powiedział mi, jak się nim posługiwać.
Tylko dla celów ilustracyjnych
„Vivienne!” zawołał mój ojciec.
„Do pokoju dziecięcego” powiedziała. „Idź”.
Dotarliśmy do drzwi pokoju dziecięcego.
Były otwarte.
Pielęgniarka leżała na podłodze, przytomna, ale oszołomiona, a na jej skroni rozkwitał czerwony ślad.
Kołyski…
Puste.
Przez chwilę mój umysł odmawiał przyjęcia tego, co widziały moje oczy.
Trzy łóżeczka.
Trzy koce.
Żadnych niemowląt.
Nie dobiegł mnie żaden dźwięk.
Potem krzyk.
Cichy.
Stłumiony.
Z szafy.
Mój ojciec przeszedł przez pokój i szarpnięciem otworzył drzwi.
W środku, za wiszącymi ubraniami, siedziała Mara Devereux.
Krew spływała jej po twarzy.
W ramionach trzymała Leo i Noaha.
Samuela nie było.
Uklękłam.
„Gdzie on jest?” wyszeptałam.
Oczy Mary były szkliste z bólu. „Mam dwóch”.
Pokój gwałtownie się zakołysał.
Moja matka chwyciła się framugi drzwi.
Twarz ojca zbladła.
Gdzieś na zewnątrz, spoza rozbitego szkła i wyjących alarmów, ryknął silnik samochodu.
Powoli podeszłam, biorąc Leo i Noaha w ramiona. Krzyczeli, żywi, ciepli, przerażeni.
Ale kołyska Samuela pozostała pusta.
Na jego maleńkiej poduszce leżała złożona kartka.
Ojciec podniósł ją nie drżącą ręką.
Zobaczyłam słowa, zanim zdążył je ukryć.
Jeden dziedzic za jedną prawdę.
Czarny Port otwiera się o świcie.
