Minęły lata, odkąd ktoś go tak poruszył.
Wrócił do szpitala następnego dnia. I kolejnego. Ana pocieszała członków rodziny, pomagała zagubionym pacjentom, kupowała żelatynę dla hospitalizowanych dzieci i rozmawiała z sanitariuszami jak z rodzeństwem. Pewnego dnia zobaczył ją, jak sprząta pokój śpiącej dziewczynki, cicho śpiewając „Cielito Lindo”, nie po to, żeby ktoś ją usłyszał, nie po to, żeby ktoś jej pogratulował, ale być może dlatego, że w jej snach ta mała dziewczynka potrzebowała odrobiny Meksyku, domu, czułości.
Ricardo postanowił do niej podejść.
Wybrał ruchliwe południe. Oparł się o ścianę przy windach, udając zawroty głowy. Ana natychmiast go zauważyła i zostawiła wózek z zakupami.
„Wszystko w porządku, proszę pana?”
„Nie jadłem od wczoraj” – mruknął, spuszczając wzrok. „Przyszedłem szukać pracy w tej dziedzinie, ale nic mi nie wyszło”.
Ana nie wahała się. Otworzyła pudełko z lunchem i wyjęła kanapkę z jajkiem i fasolą, starannie zawiniętą w folię aluminiową.
„Proszę. Jedz powoli”.
„Nie mogę tego przyjąć. To pewnie twoje jedzenie”.
„Mam jeszcze jedno” – skłamała z uśmiechem. „Poza tym, wspólne ciasto jest bardziej sycące niż posiłek jedzony z poczuciem winy”.
Ricardo wziął jedzenie ze ściśniętym gardłem.
„Mam na imię Roberto”.
„Ana” – powiedziała. „Masz rodzinę, Roberto?”
Pomyślał o Gabrielu i po raz pierwszy w tym przedstawieniu nie musiał udawać smutku.
„Syna. Jest mały. Robię dla niego wszystko”.
Ana spojrzała na niego z czułością, której nie trzeba było tłumaczyć.
„Więc masz już coś bardzo wielkiego. Dziecko może żyć z małym, ale nie bez poczucia miłości”.
Te słowa brzmiały mu w uszach przez całą noc.
Z biegiem tygodni Ana i „Roberto” zaczęli rozmawiać w przerwach. Powiedziała mu, że mieszka w kamienicy w dzielnicy Agrícola Oriental, opiekuje się chorą matką i pracuje po godzinach, żeby opłacić leki. Mimo to, gdy ktoś potrzebował pomocy, znajdowała sposób, żeby mu coś dać: czas, jedzenie, modlitwę, uścisk.
Ricardo czuł podziw, ale i poczucie winy. Każdy uśmiech Any sprawiał, że kłamstwo stawało się cięższe.
Pewnej soboty Ana wspomniała, że wybiera się na festyn w Parque de los Venados, gdzie organizowane są zajęcia dla dzieci i adopcje psów. Ricardo dostrzegł okazję, by przedstawić Gabriela, nie zdradzając jeszcze jego tożsamości.
„Czy mógłbym zabrać ze sobą syna?” zapytał.
„Oczywiście” – powiedziała Ana. „Dzieci zawsze sprawiają, że wszystko jest warte zachodu”.
Ricardo ubrał Gabriela w proste ubrania i poprosił go, żeby udawał zwyczajną rodzinę.
„Jak wtedy, gdy udawaliśmy odkrywców?” – zapytał podekscytowany chłopiec.
„Coś w tym stylu”.
„Coś w tym stylu”. Kiedy Ana zobaczyła Gabriela, jej twarz rozjaśniła się w sposób, jakiego Ricardo nigdy nie widział u kobiet w swoim świecie. Nie kalkulowała, nie udawała, nie szukała aprobaty ojca. Po prostu uklękła przed chłopcem i powiedziała:
„Witaj, Gabrielu. Jakie piękne imię. Czy wiesz, że Gabriel był posłańcem dobrych nowin?”
Chłopiec otworzył oczy.
„Czy jestem dobrą nowiną?”
Ana się uśmiechnęła.
