Wyraz jego twarzy się zmienił.
Nienawidził słyszeć tego słowa z moich ust.
„Léonie nie ma z tym nic wspólnego”.
Zamarłam.
Imię właśnie ożyło.
Nie była już tylko linijką na kartce papieru.
Była dzieckiem.
Trzylatką.
Może oczami.
Małe rączki.
Cichy głosik.
Dziewczyna, która nigdy nie prosiła, by urodzić się pośród kłamstw.
„Nie” – powiedziałam powoli. „To nie jej wina. To ty jesteś winna”.
Valérie zaczęła płakać.
„Nie wiedziałam, że mieszkanie jest twoje. Adrien powiedział mi, że jest jego, że jesteście razem z obowiązku, że nie zgadzasz się na rozwód, bo masz na jego punkcie obsesję”.
Moja córka kopnęła tak mocno, że położyłam rękę na brzuchu.
„Oczywiście” – westchnęłam. „Ta szalona. Ta przesadna. Trudna kobieta w ciąży”.
Geneviève uderzyła dłonią w stół.
„Dość!” Mój syn popełniał błędy, ale ty też nie jesteś święta, Marianne. Zawsze zimna, zawsze z rachunkami, zawsze chcąca wszystko kontrolować.
Spojrzałam na nią.
Po raz pierwszy zobaczyłam ją jako osobę w pełni.
Nie jak uciążliwą macochę.
Nie jak elegancka mieszczka z Neuilly, która sięgała po złoty różaniec tylko wtedy, gdy jej to odpowiadało.
Widziałam matkę zdolną zniszczyć inną kobietę, by chronić komfort syna.
„Wiedziałaś o Léonie”.
