Majątek odzyskano w miarę możliwości.
Ale nic z tego nie mogło zrekompensować Élise nocy spędzonych na płaczu przy śmietnikach.
Nic nie mogło zrekompensować Lucasowi posiłków, których mu odmówiono.
Więc przestałam wierzyć, że system sprawiedliwości wystarczy.
Musieliśmy też odbudowywać.
Dzień po dniu.
Krok po kroku.
Towarzyszyłam Élise u lekarza, a potem u psychologa.
Zapisałam Lucasa do pobliskiego przedszkola.
Nauczyłam się przygotowywać mu podwieczorek, zabierać go do parku, siadać obok niego, gdy śniły mu się koszmary.
I każdej nocy, kiedy Élise w końcu zasypiała, nie drgnąwszy przy najmniejszym hałasie, w duchu dziękowałam Bogu.
Bo była.
Bo Lucas był.
Bo przeszli przez piekło, nie pozwalając miłości umrzeć.
Rok później drzewa oliwne w ogrodzie wydały pierwsze owoce.
Elise śmiała się tego dnia, szczerze.
Nie był to uprzejmy śmiech.
