„Kiedy przyjdą inspektorzy, Élise będzie już wymieniona z nazwiska. Zna mechanizmy podatkowe. Wszyscy pomyślą, że to ona to wszystko zorganizowała”.
Sarah przekazała informacje prokuratorowi finansowemu i inspektorom skarbowym.
Poprosili nas, żebyśmy niczego nie zmieniali w naszym postępowaniu.
Cztery dni później Odile wezwała rodzinę i administratorów do starego warsztatu w Croix-Rousse.
Na stole leżały dokumenty ustanawiające fundację Raphaëla.
Notariusz czekał.
Thomas unikał mojego wzroku.
Odile ze swojej strony wydawała się całkowicie spokojna.
„Cieszę się, że pan przyszedł” – powiedziała.
„Prosił mnie pan o obecność przy podpisywaniu”.
„Musi pan również podpisać oświadczenie, że przeniesione aktywa należą wyłącznie do naszej gałęzi rodziny”.
Podała mi dokument.
Dodatkowa klauzula stanowiła, że zrzekam się prawa do kwestionowania wszelkich transakcji dokonywanych przez Thomasa w trakcie naszego małżeństwa.
Chcieli pozbawić mnie możliwości zgłaszania transakcji finansowych.
„A jeśli odmówię?”
„Wtedy dowody twojego zaangażowania w zagraniczne konta zostaną przekazane władzom”.
Thomas gwałtownie uniósł głowę.
„Mamo, mówiłaś, że Élodie zgodzi się dobrowolnie”.
Odile spojrzała na niego surowo.
„Pozwól mi się tym zająć”.
Spojrzałam na męża.
„Czy wiedziałeś, że podrobiła mój podpis?”
„Myślałam, że dokumenty służą jedynie do legalizacji niektórych transakcji”.
„Niektóre transakcje…”
Dziesięć milionów euro?
„Chciałem wszystko uporządkować przed kontrolą”.
„Jakimi środkami?”
Wskazał na akta Raphaëla.
Zrozumiałem.
Majątek został przeniesiony na dziecko przed rozpoczęciem śledztwa. Później Odile planowała dyskretnie sprzedać część majątku, aby spłacić długi podatkowe, udając, że Thomas nic już nie posiada.
Pięcioletni chłopiec był wykorzystywany jako ludzki sejf.
Maud weszła do warsztatu z Raphaëlem.
Odile się uśmiechnęła.
„Doskonale. Wszyscy tu jesteśmy”.
„Niezupełnie” – odpowiedziałem.
Za Maud pojawiła się Sarah w towarzystwie komornika.
Wtedy weszli dwaj śledczy.
Odile się nie ruszyła.
„Co oznacza to wtargnięcie?”
Jeden z funkcjonariuszy położył na stole nakaz aresztowania.
— Nakaz przeszukania wydany w ramach śledztwa w sprawie oszustw podatkowych, prania pieniędzy i oszukańczej niewypłacalności.
Thomas wstał.
„Élodie, co zrobiłaś?”
„Odmówiłem pójścia do więzienia za ciebie”.
Śledczy zabezpieczyli komputery, telefony i oryginalne pliki.
Odile próbowała zamknąć torbę.
Powstrzymał ją funkcjonariusz.
W środku znajdowały się te same tabletki antykoncepcyjne, które znaleziono w moim domu.
„To moje leki” – powiedziała.
Położyłem wyniki badań na stole.
„Nie. To te, które włożyłeś do mojego organizera na tabletki”.
Thomas spojrzał na matkę.
„Naprawdę to zrobiłeś?”
„Nie potrzebowała dziecka”.
„Kim ty jesteś, żeby o tym decydować?”
„Chroniłem twojego syna”.
„Raphaël był już chroniony”.
„Nie, dopóki Élodie będzie mogła urodzić prawowitego spadkobiercę, który będzie kwestionował jego prawa”.
Maud stanęła przed dzieckiem.
„Nigdy więcej nie wypowiesz tego słowa w jego obecności”.
Odile zadrwiła.
„Beze mnie twój syn nie miałby nic”.
„Bez ciebie mógłby mieć uczciwego ojca”.
Thomas uderzył pięścią w stół.
„Dość!”
Odwróciłam się do niego.
„Nie. To dopiero początek”.
Komisarz odtworzył nagrania głosowe Maud.
Głos Odile rozbrzmiał echem w warsztacie:
„Élise zostanie mianowana. Jej doświadczenie podatkowe uwiarygodni oskarżenie”.
