Damon zdjął płaszcz i ostrożnie założył go na ramiona. Dopiero wtedy spojrzał na spuchniętą szczękę, rozcięcie na skroni i zadrapane kolana.
das.
Powietrze zdawało się ochładzać.
Richard próbował odzyskać swój szacowny, mężowski ton.
„Trzymaj się z daleka od mojej żony”.
Damon powoli wstał i stanął między Avą a Richardem.
„Twoja żona?”
„Tak. I jest zdezorientowana. Pije. Upadła”.
Ava poczuła dawny strach: idealne kłamstwo, powtórzone pewnym głosem.
Ale Damon się nie poruszył.
„Upadek nie zostawia czystego rozcięcia na szczęce. Tchórz tak”.
Richard zbladł.
„Kim ty, do cholery, jesteś?”
„Tą częścią historii, której nie mogłeś kontrolować”.
Damon go nie uderzył. Nie musiał. Po prostu wydał krótki rozkaz, a dwóch jego ludzi podeszło.
„Zabierz go do środka. Spraw, żeby się uśmiechnął. Każ mu pokroić tort. Każ mu powiedzieć, że Ava źle się poczuła i odjechała taksówką”.
Richard otworzył usta, żeby zaprotestować, ale dostrzegł coś w oczach Damona i przełknął ślinę.
Ava została zaprowadzona do rozgrzanego SUV-a. W środku Damon otworzył apteczkę, wyjął zimny kompres i zapytał:
„Czy mogę?”.
Skinęła głową.
Przycisnął lód do jej twarzy z delikatnością, która sprawiła, że bardziej niż cios chciała płakać.
„Nie będę cię pytał, co się stało” – powiedział. „Widziałem wystarczająco dużo”.
Tej nocy Ava nie wróciła do podmiejskiego domu. Spała w penthousie Damona, 42 piętra nad miastem, za kuloodporną szybą i drzwiami, które można było otworzyć tylko od środka.
O świcie już wysłano prawników.
„Nakaz zbliżania się został złożony. Twoje rzeczy zostaną wywiezione. Dom jest zablokowany”.
„Nie możesz tego zrobić”.
Damon położył teczkę na stole.
„Tak, mogę. Richard sfinansował ten dom z firmą, którą kontroluję”. Jest późno. Podpisał, nie czytając.
Ava trzymała kubek z kawą lodowatymi dłońmi.
„On przekona moją rodzinę, że jestem szalony”.
„Już jest”.
Damon przesunął w jej stronę nowy telefon komórkowy.
„Zadzwoń do Claire”.
Zadzwoniła Ava. Odebrała jej siostra, płacząc.
„Gdzie jesteś? Richard mówi, że miałaś załamanie nerwowe. Mama jest zdruzgotana. Zniszczyłaś mi ślub”.
Ava zamknęła oczy.
„Nie miałam załamania. Uciekłam”.
Claire milczała.
Ava zrobiła zdjęcie swojej posiniaczonej twarzy i wysłała je.
Minęło dwanaście sekund.
Potem rozległ się szloch.
„O mój Boże, Ava… czy on ci to zrobił?”
„Tak”.
Claire płakała jeszcze głośniej.
„Jest tutaj. W kuchni mamy. Wszyscy mu wierzą”.
Ava zerknęła na Damona, który stał przy oknie nieruchomo jak uzbrojony cień.
„Nie mów jej, że rozmawialiśmy. Zamknij drzwi”.
Ale było za późno.
Po drugiej stronie linii Claire zdusiła jęk.
„Ava… Richard właśnie spojrzał na mój telefon”.
Połączenie zostało przerwane.
Część 3
Damon podniósł telefon ze stołu, zanim Ava zdążyła wybrać numer ponownie.
„Nie dzwoń do niej”.
„To moja siostra”.
„A teraz on wie, że ci uwierzyła”.
Ava poczuła, jak pokój się zatrząsł. Claire, której suknia ślubna wciąż wisiała na drzwiach domu rodziców, z oszołomionego świadka zmieniła się w zagrożenie dla Richarda.
Damon rozmawiał przez inną komórkę.
„Monroe House. 4 lokale. Brak syren”.
Ava spojrzała na niego.
„Co zamierzasz zrobić?”
—Nie dopuść, by twoja rodzina dowiedziała się za późno tego, czego ty dowiedziałeś się sam.
W domu Monroe, w spokojnej dzielnicy Massachusetts, Richard nie wyglądał już na zmartwionego męża. Krążył po kuchni z telefonem Claire w dłoni, podczas gdy rodzice Avy patrzyli na niego, nic nie rozumiejąc.
„Jest manipulowana” – powiedział Richard. „Ten mężczyzna jest niebezpieczny. Ava zawsze miała problemy. Wiesz o tym”.
Claire, blada, objęła się ramionami.
