„Pani Blackwood, przepraszam, że muszę przyspieszyć nasz przyjazd. Sytuacja polityczna się pogorszyła. Musimy dziś objąć rezydencję”.
„Rozumiem”.
Adrian patrzył na nas zdezorientowany.
„Szpital?”
Margaret skinęła głową.
„W tej rezydencji znajdą schronienie kobiety i dzieci migrujące z powodu wojny”.
Vivian spojrzała na pudła porozrzucane po dziedzińcu.
„A gdzie mamy mieszkać?”
Margaret uniosła brew.
„To nie jest częścią mojej umowy”.
Adrian odwrócił się do mnie.
„Planujesz mnie wyrzucić?”
„Nie. Zdecydowałeś się wrócić bez zapowiedzi po siedmiu latach. Zdecydowałeś się też sprowadzić kobietę i jej syna do domu, o którego utrzymanie nigdy nie dbałeś”.
„Jestem twoim mężem”.
„Tylko na papierze”.
„W takim razie pójdziemy do sądu”.
Wyciągnęłam drugą teczkę.
„Już to zrobiłam”.
Po raz pierwszy duma Adriana całkowicie legła w gruzach.
„Co to znaczy?”
„Złożyłam pozew o rozwód sześć miesięcy temu”.
Vivian puściła rękę syna.
„Rozwód?”
„Sąd opublikował ogłoszenia w gazetach i wysłał zawiadomienia na twoje ostatnie znane adresy” – kontynuowałam. „Nie odpowiedziałeś. Ostateczna rozprawa odbędzie się za trzy dni”.
Adrian zbladł.
„Nie możesz się ze mną rozwieść, nie wysłuchawszy mojej wersji wydarzeń”.
„Twoja nieobecność była twoją…”
wersja.
„Dotrzymywałam obietnicy!”
„Obietnicy złożonej innemu mężczyźnie, podczas gdy ty złamałaś wszystkie obietnice złożone mnie.”
Vivian zrobiła krok naprzód.
„Adrian nie porzucił cię z kaprysu. Mój mąż poprosił go, żeby zaopiekował się Danielem i mną.”
„Czy poprosił go też, żeby opróżnił moją skrzynię posagową?”
Zamarła.
„Nie wiem, o czym mówisz.”
„Korzeń leczniczy, który zostawiła mi matka. Adrian przyniósł go do twojego domu tej nocy, kiedy o mało nie straciłam córki.”
Vivian spojrzała na Adriana.
Szok na jej twarzy wydawał się prawdziwy.
„Mówiłeś mi, że to kupiłeś.”
Nie odpowiedział.
„Ukradłeś to?” zapytała.
„To nie była kradzież. Elena była moją żoną. Jej rzeczy też były moje.”
Wtrącił się Benjamin Carter.
„Z prawnego punktu widzenia to też nie jest w porządku.”
Adrian spiorunował go wzrokiem.
Vivian odsunęła się od niego.
Po raz pierwszy od jej przybycia pewność siebie tej kobiety zaczęła się kruszyć.
„Mówiłaś też, że Elena straciła dziecko”.
Poczułam, jak powietrze uchodzi mi z płuc.
„Co właśnie powiedziałaś?”
Vivian spojrzała na mnie nieufnie.
„Kiedy wyjeżdżaliśmy z kraju, Adrian powiedział mi, że dziecko nie przeżyło. Twierdził, że wróciłaś do rodziców i że małżeństwo się skończyło”.
Lily ścisnęła moją dłoń.
Spojrzałam na Adriana.
„Powiedziałaś jej, że nasza córka nie żyje?”
„Eleno, mogę to wyjaśnić”.
„Odpowiedz mi”.
„Sytuacja była skomplikowana”.
„Powiedziałaś jej, że Lily nie żyje?”
Adrian spuścił wzrok.
To była jego odpowiedź.
Latami zastanawiałam się, czy kiedykolwiek o nas myślał. Czy czuła się winna. Gdyby próbowała wysłać list, który nigdy nie dotarł.
Prawda była gorsza.
Wymazała własną córkę, żeby nowe życie było wygodniejsze.
Lily puściła moją dłoń.
Powoli podeszła do niego.
„Powiedziałeś im, że nie żyję?”
Adrian uklęknął.
„Nie wiedziałem, czy przeżyłeś. Kiedy wychodziłem z domu, twoja matka krwawiła. Myślałem…”
„Nie wróciłeś, żeby sprawdzić.”
„Musiałem zanieść Vivian lekarstwo.”
„Ale wtedy miałeś siedem lat.”
Adrian wyciągnął rękę.
„Popełniłem błędy. Mogę ci to wynagrodzić. Teraz będziemy rodziną.”
Lily cofnęła się.
