Syn ukończył studia medyczne i porzucił niewidomą matkę żyjącą w ubóstwie, dopóki życie nie dało mu czegoś nowego.
Już sprzedałam ziemię. Masz trzy dni na wyjazd. Doña Consuelo przycisnęła telefon do ucha. Jej martwe oczy nie płakały od lat, ale ręce jej drżały. Mauricio, synu, o czym ty mówisz? Ziemia już nie jest twoja. Podpisałeś pełnomocnictwo lata temu. To już koniec. Ale to mój dom. Wychowałam cię tutaj. Prałam tu ubrania, żeby za ciebie zapłacić. To wszystko przeszłość, mamo. To koniec. Mam teraz własne życie. Nie mogę dalej dźwigać tego ciężaru. Dźwigać tego ciężaru. Nowi właściciele przyjeżdżają w piątek.
Znajdź sobie miejsce na nocleg, Mauricio. Nikogo nie widzę, nikogo nie mam. Dokąd mam iść? Nie wiem, mamo, ale to już nie mój problem. Połączenie zostało przerwane. Doña Consuelo dzwoniła ponownie. Raz, drugi, pięć razy. Numer, który wybrałaś, jest niedostępny. W piątek przyjechał samochód i zaparkował przed domem. Wysiadło dwóch mężczyzn z miarkami krawieckimi. Kobieta z teczką przeglądała dokumenty. Proszę pani, musi pani opuścić mieszkanie. Wszystko jest podpisane. Syn nie powiedział mi, że to dzisiaj; powiedział, że mam trzy dni.
