Bali się mi powiedzieć, bali się jej rodziców, bali się, że staną się dokładnie tacy, jakich oczekiwali od nich dorośli.
Potem zaszła w ciążę.
Ukrywali to.
Na początku, bo nie wiedzieli, co robić.
Potem, bo każdy tydzień sprawiał, że wyznanie było coraz bardziej niemożliwe.
Hannah nosiła za duże swetry.
Adrian pracował więcej, żeby zaoszczędzić pieniądze.
Chodził z nią, kiedy tylko mógł, czasami czekał na zewnątrz, wysyłał SMS-y, kłamał wszystkich.
Dziecko urodziło się dwa tygodnie przed ukończeniem szkoły.
Mała dziewczynka.
Lila.
Wypowiedział jej imię z czułością, która zaparła mi dech w piersiach.
„Idę do szpitala po pracy” – wyznał.
„Trzymam ją godzinę.
Czasami krócej.
Hannah ciągle płacze.
Jej rodzice jeszcze nie wiedzą, co myśleć.
Chcą, żebyśmy znaleźli czyste rozwiązanie.
Mówią, że jesteśmy za młodzi”.
Oparłam się o zlew.
W mojej piersi coś się jednocześnie rozpadało i odbudowywało.
Chciałam krzyczeć.
Chciałam go zapytać, jak mógł ryzykować swoją przyszłość.
Chciałam krzyczeć, że poświęciłam młodość, żeby on nie musiał przechodzić przez to samo.
Chciałam potrząsnąć samym losem i zapytać go, dlaczego ma tak okrutne upodobanie do kręgów.
Ale Adrian nie wydawał się nieodpowiedzialnym chłopcem.
Wydawał się chłopcem, który już poniósł wszystkie konsekwencje.
Potem powiedział słowa, które mnie złamały.
„Wiem, co tata nam zrobił” – wyszeptał.
„Nigdy nie mógłbym zrobić tego mojej córce”.
Nie rozpłakałam się od razu.
Chyba moje ciało jeszcze tego nie przetworzyło.
Kontynuował drżącym głosem.
„Nie wiem, jak zapłacę.
