Spojrzała na mnie zraniona.
„Nie. Oczywiście, że nie”.
„To dlaczego on to ma?”
Hugo położył zeszyt na stole.
„Bo znalazłem go, kiedy szukałem mojego dyplomu sportowego. Chcesz wiedzieć, dlaczego mama teraz lepiej śpi? Dlaczego tańczy? Dlaczego się śmieje? Bo wcześniej czekała każdej nocy na twój powrót, nawet gdy wiedziała, że tak naprawdę już nie wrócisz”.
Nie odpowiedziałam. Spojrzałam na zeszyt, a potem na moje dzieci. Policzki Léi były mokre. Trzymała rękaw bluzy między palcami, jak wtedy, gdy była mała i chciała zniknąć bezszelestnie.
„Léa, chodź tu” – powiedziałam cicho.
Cofnęła się o krok.
Ten drobny ruch zabolał mnie bardziej niż cokolwiek, co powiedziała Claire.
„Kochanie…”
„Nie, tato”.
Nie krzyczała. Nie robiła scen. Po prostu powiedziała „nie” ze znużeniem, które nigdy nie powinno wyjść z ust dwunastolatki.
Claire podeszła do niej, ale Léa kontynuowała, wpatrując się we mnie:
„Mówisz, że mama musi o nas myśleć. Ale kiedy odchodziłaś, jak o nas myślałaś? Zabrałaś koszule, buty, komputer… i powiedziałaś, że wrócisz po nas w sobotę”. W następną sobotę odwołałaś spotkanie, bo „coś upadło”. Z drugiej strony. Potem przyszłaś, ale ciągle patrzyłaś w telefon w samochodzie.
Chciałam powiedzieć, że to nie takie proste. Że ja też cierpiałam. Że odbudowanie życia wymagało odwagi. Że nie jestem potworem.
Ale im dłużej szukałem odpowiednich słów, tym bardziej zdawałem sobie sprawę, że brzmią pusto.
Hugo dodał:
„A kiedy byliśmy u ciebie, twój partner starał się być miły, ale ty cały czas chciałeś, żebyśmy zachowywali się, jakby wszystko było normalne. Jakby mama nie jadła miesiącami na stojąco w kuchni, bo nie miała już siły siedzieć przy stole”.
Spojrzałem na Claire.
„To prawda?”
Odwróciła wzrok.
„Nie o to chodzi”.
„Tak, o to chodzi”.
„Nie, Marc”. Chodzi o to, że przyszedłeś tu, żeby mnie osądzać, bo wypiłem…
Kawa z mężczyzną w moim salonie. Przyszedłeś, żeby mi powiedzieć, czym matka ma prawo być. Co kobieta z dziećmi musi oczekiwać, dźwigać, ukrywać, znosić. Ale ani razu nie zapytałeś, czy czuję się lepiej. Nie zapytałeś, czy dzieciom nic się nie stało. Zapytałeś tylko, dlaczego ja już nie jestem smutna, a nie ty.
To zdanie wisiało między nami.
Nigdy nie zapomniałam, jak to powiedziała. Bez nienawiści. Bez zemsty. Prawie spokojnie. I było gorzej.
Usiadłam na najbliższym krześle. Tym, na którym stała torba sportowa Léi. Szybko ją chwyciła, jakby nie chciała, żebym dotykała jej rzeczy.
„Julien” – zapytałam po chwili – „kim on dla ciebie jest?”.
Claire westchnęła powoli.
„Kimś, kto mnie słucha, kiedy mówię”. Kimś, kto nie przewraca oczami, kiedy mówię, że jestem zmęczona. Kimś, kto poczekał, aż będę gotowa, zanim zaproponował mi kawę. A przede wszystkim ktoś, kto nigdy nie próbował zastąpić ojca moich dzieci.
Hugo spuścił głowę.
„Zawsze pyta nas, czy chcemy zadzwonić do taty, kiedy tu jest” – powiedział. „Nigdy nie mówi o tobie nic złego”.
W tym momencie coś we mnie pękło.
