Teściowa oblała mi ręce wrzącym olejem, a potem zmusiła mnie, żebym powiedziała, że ​​jestem po prostu „niezdarna” podczas gotowania. W szpitalu mąż trzymał mnie za rękę, płacząc do lekarza: „Jest taka roztrzepana, że ​​się potknęła! Proszę, ratuj jej piękną skórę!”. Spodziewał się litości. Zamiast tego specjalista od oparzeń nawet na niego nie spojrzał. Zbadał wzór rozprysku na mojej skórze z przerażająco spokojną miną. Wstał, zablokował drzwi i powiedział pielęgniarce: „Trajektoria tych oparzeń jest w dół i celowa. To nie było potknięcie, to był atak. Zamknijcie skrzydło. Zadzwońcie na policję”.

Godzinę później, gdy pielęgniarka ostrożnie podawała mi morfinę i przygotowywała mnie do chirurgicznego oczyszczenia rany, jeden z aresztujących funkcjonariuszy wrócił do pokoju. Zdjął kapelusz z ponurą miną.

„Proszę pani” – powiedział łagodnie funkcjonariusz. „Wysłaliśmy ekipę do posiadłości Montgomery, aby aresztować pani teściową na podstawie pani…

„Oświadczenie”. Zatrzymał się, patrząc na swój notatnik. „Ale kiedy przyjechali, nie mogli wykonać nakazu. Całe wschodnie skrzydło domu, począwszy od kuchni, stanęło w płomieniach. Wygląda to na „przypadkowy” pożar”.

5. Blizny odporności
Przeszczepy skóry były wyczerpującym, bolesnym procesem. To był zupełnie inny rodzaj bólu niż wrzący olej. Oparzenia były atakiem; przeszczepy były wykopywaniem. To był głęboki, swędzący, ciągnący ból rekonstrukcji, kiedy moje ciało siłą składało się na nowo kawałek po kawałku.

Spędziłam prawie trzy miesiące na oddziale oparzeń, a potem kolejne cztery na intensywnej fizjoterapii i terapii psychologicznej. Dr Harrison był moim chirurgiem, ale stał się też zagorzałym obrońcą. Kiedy nie mogłam utrzymać długopisu, siadał przy moim łóżku i robił notatki, podczas gdy dyktowałam wszystko, co pamiętałam z dokumentów finansowych, które Mason trzymał ukryte w swoim gabinecie. Skontaktował mnie ze specjalistycznymi zespołami prawnymi, które zajmowały się sprawami przemocy domowej z udziałem zamożnych osób.