„Nie mów już o nich jak o kłopotach”.
„W końcu zrozumiesz” – wyszeptała Geneviève. „Kiedy to dziecko będzie szukać swojego prawdziwego ojca. Kiedy Camille weźmie, co jej się trafi. Kiedy obudzisz się w domu, który nie jest twój”.
Adrien zaśmiał się niemal smutno.
„Nawet nie wiesz, jak bardzo się spóźniłeś. Ten dom jest mój, bo się tu śmieją. Bo Léna zostawia rysunki na moim biurku. Bo Camille fałszuje tu w niedzielne poranki. Nie dlatego, że notariusz ułożył nazwiska na kartce papieru”.
Marion, która do tej pory milczała, podeszła.
„Mówisz, jakbyśmy byli potworami. Zapominasz, kto cię wspierał, kiedy zaczynałeś w firmie. Zapominasz, że tata cię wszystkiego nauczył”.
„Nauczył mnie milczeć” – odparł Adrien. „Uśmiechać się, kiedy się nie zgadzałem. Mylić lojalność z uległością. Dziś mam dość”.
Te słowa zabolały Philippe’a bardziej niż obelga. Jego twarz stwardniała.
„Dobrze. W takim razie bądź konsekwentny. W poniedziałek przyjdziesz i posprzątasz biuro”.
Adrien nie odwrócił wzroku.
„Wpadnę w poniedziałek z moim prawnikiem. Nie po to, żeby posprzątać biuro. Żeby zorganizować moje odejście, przeniesienie moich udziałów i wypowiedzenie wszelkich gwarancji związanych z moim nazwiskiem”.
Philippe zbladł.
W tym tkwiła sedno sprawy.
Rodzina Launayów mogła przetrwać skandal towarzyski. Mogła obrócić kompromitującą scenę w nieporozumienie, oskarżyć Camille o przesadę, mówić o zmęczeniu, napięciu, szampanie. Ale odejście Adriena było ciosem dla samej struktury firmy. Jego udziały, odziedziczone po babci, służyły jako dźwignia w bankach. Jego wizerunek odpowiedzialnego syna uspokajał wspólników. Jego podpis sprawiał, że dokumenty wyglądały na czyste.
Bez niego projekt w Orleanie stawał się kruchy.
Philippe zrobił krok w stronę syna.
„Nie zrobisz tego”.
„Właśnie to zrobiłem”.
„Niszczysz to, co zbudowała twoja rodzina”.
Adrien zacisnął pięści.
„Nie. Wycofuję swoje nazwisko z firmy, w której uważają, że dziecko może zostać poświęcone dla kredytu bankowego”.
Pośród gości rozległ się szmer, tym razem wyraźniejszy. Wzrok zwrócony był w stronę Philippe’a. Nie ciekawskie spojrzenia. Ciężkie spojrzenia.
Geneviève to wyczuła. Natychmiast zmieniła strategię. Opuściła ramiona, uniosła dłoń do piersi, a w jej oczach pojawiły się idealnie umiejscowione łzy.
„Mój syn wyrzuca mnie ze swojego ślubu” – mruknęła. „Więc na to zasługuję”.
Camille spojrzała na nią z ogromnym zmęczeniem. Wszystko w tej kobiecie było przedstawieniem, nawet jej ból. Ale Léna, ze swojej strony, nie znała jeszcze wszystkich masek dorosłych. Spojrzała na Adriena zmartwiona, jakby bała się, że te łzy go powstrzymają.
Adrien dostrzegł to spojrzenie.
Uklęknął przed Léną, na środku sali, ignorując błyski telefonów, które niektórzy goście zaczęli opuszczać ze wstydu.
„Chcesz coś wiedzieć?” – zapytał cicho.
Léna pociągnęła nosem.
„Co?”
„Dzień, w którym zdałem sobie sprawę, że chcę być twoim ojcem, nie był dzisiaj”.
Mrugnęła.
„Kiedy to było?”
„Dzień, w którym zabroniłeś mi prać swojego starego pluszowego królika, bo według ciebie pachniał odwagą”.
Pomimo łez Lena zaśmiała się cicho i urywanie.
„To Kapitan Honey”.
„Wiem. I nigdy nie śmiałam mu się sprzeciwić”.
Wokół nich pojawiły się niepewne uśmiechy.
Adrien wziął Lenę za obie ręce.
„Jesteś moją córką, kiedy się boisz. Jesteś moją córką, kiedy się śmiejesz. Jesteś moją córką, kiedy dwanaście razy pytasz mnie, czy zamknęłam drzwi. Jesteś moją córką, kiedy jesteś odważna i kiedy nie. Żaden dorosły w tym pokoju nie może zdecydować inaczej”.
Lena płakała naprawdę, ale w końcu się rozluźniła. Camille musiała na chwilę zamknąć oczy, żeby nie zemdleć.
Adrien wstał i odwrócił się do DJ-a.
„Wyłącz wszystko”.
DJ posłuchał.
Potem Adrien spojrzał na rodziców.
„Wychodzisz”.
Geneviève zesztywniała.
„Nie odważyłabyś się”.
Tak.
Philippe uśmiechnął się zimno.
„Zapominasz, że zapłaciliśmy za dużą część tego przyjęcia”.
Camille odezwała się po raz pierwszy od nagrania.
„Nie. Zapłaciłaś za scenę do kontrolowania. Możemy kontynuować przyjęcie bez ciebie”.
Geneviève spojrzała na nią gniewnie.
„Jesteś z siebie dumna? Nastawiłaś mojego syna przeciwko jego własnej rodzinie”.
Camille nie krzyczała. Jej głos pozostał cichy, ale każde słowo brzmiało precyzyjnie.
„Twój syn po prostu podsłuchał, co powiedziałaś dziecku”.
