„Widzicie ten biały budynek?”
Większość osób ledwo spojrzała.
„To klinika Blue Cove”.
Potem dodał:
„Jeśli na wodzie jest jakiś nagły przypadek medyczny, natychmiast tam jedźcie. To o wiele bliżej niż powrót tutaj”.
Instruktaż się zakończył.
Nikt nie wydawał się szczególnie zainteresowany.
Wszyscy chcieli po prostu wejść na wodę.
Po chwili Maya i Liam podeszli razem.
Obaj się uśmiechali.
„Liam ma pytanie” – powiedziała Maya.
Liam spojrzał na nas.
„Czy to w porządku, jeśli Maya i ja popłynęlibyśmy ostatnią przejażdżkę bananem przed zachodem słońca?”
Zerknąłem na Daniela.
Wzruszył ramionami.
„Oboje będą mieli na sobie kamizelki ratunkowe”.
Odwróciłam się do Liama.
„Ile to zajmie?”
„Jakieś 20 minut”.
Rebecca się uśmiechnęła.
„Wypuszczaliśmy go dziesiątki razy”.
„Obiecuję, że przyprowadzę ją z powrotem przed kolacją” – Lia
m dodał.
Daniel spojrzał na mnie.
„Co o tym myślisz?”
Każdy instynkt opiekuńczy w moim wnętrzu podpowiadał mi, żebym powiedziała „nie”.
Nie z powodu Liama.
Bo powiedzenie „tak” oznaczało zaakceptowanie faktu, że Maya dorasta.
Dostrzegła moje wahanie.
„Mamo”.
Jedno słowo niosło ze sobą przesłanie.
Proszę, zaufaj mi.
Uśmiechnęłam się.
„W porządku”.
Jej twarz się rozjaśniła.
„Dziękuję”.
Szybko mnie przytuliła, zanim którekolwiek z nas zdążyło się zastanowić.
Daniel się roześmiał.
„Myślę, że ten uścisk był głównie po to, żeby poprosić o pozwolenie”.
„Przyjmę”.
Pracownik podał im pomarańczowe kamizelki ratunkowe.
Liam sprawdził pasy Mai, zanim zapiął swoje.
Wsiedli na ponton z sześcioma innymi osobami.
Wyciągnęłam telefon.
„Spójrz tutaj”.
Oboje się odwrócili.
Maya uśmiechnęła się szeroko.
Liam uniósł kciuk.
Zrobiłam zdjęcie, gdy łódź zaczęła odpływać od pomostu.
Ponton podskakiwał na złotej wodzie, a Maya śmiała się i pomachała mi raz jeszcze.
Daniel objął mnie ramieniem.
„Dobrze ci poszło”.
„O mało nie”.
„Ale ci się udało”.
Wróciliśmy na nasze krzesła.
„Wrócą, zanim się obejrzysz”.
Minęło piętnaście minut.
Powrócił kolejny bananowiec.
Rodziny zeszły ze śmiechu.
Maji i Liama wśród nich nie było.
Zmarszczyłam brwi.
„Może wybrali dłuższą trasę”.
Daniel skinął głową.
„Jestem pewna, że to wszystko”.
Próbowałam mu wierzyć.
Minęło trzydzieści minut.
Niebo zmieniło kolor ze złotego na pomarańczowy.
Wciąż nic.
Usiadłem prosto.
„Czy to nie zajmuje im trochę czasu?”
Daniel spojrzał w stronę wody.
„Trochę.”
Powróciła kolejna łódź.
Inni pasażerowie.
Inne twarze.
Plaża powoli pustoszała, gdy rodziny wchodziły na kolację.
Wstałem.
„Zapytam kogoś.”
Pracownik wypożyczalni podniósł wzrok, gdy podszedłem.
„Moja córka była na ostatnim bananie wodnym z chłopcem o imieniu Liam. Jeszcze nie wrócili.”
Zmarszczył brwi i sprawdził w notesie.
„Powinni byli.”
Ścisnął mnie żołądek.
„Co masz na myśli?”
„Rejs normalnie trwa 20 minut.”
Chwycił radio.
„To Dock One. Sprawdzam trasę o zachodzie słońca.”
Szum.
Spróbował ponownie.
Nic.
Spojrzałem w stronę zatoki.
Horyzont był prawie pusty.
Daniel podbiegł.
„Co powiedzieli?”
Zanim odpowiedziałem, steward opuścił radio.
Na jego czole pojawiła się zmarszczka.
„Nie mogę ich podnieść.”
Nagle wszystkie dźwięki wokół zdawały się ucichnąć.
Daniel wpatrywał się w niego.
„Co masz na myśli mówiąc, że nie możesz ich podnieść?”
Steward zerknął na radio.
„Powinni już się zameldować.”
Ponownie nacisnął przycisk.
„Zachód słońca, tu Dok Pierwszy. Proszę.”
Nic.
Tylko szum.
Głos Daniela stwardniał.
„Zadzwoń do kogoś innego.”
„Próbuję, proszę pana.”
Podbiegł kolejny pracownik.
Wymienili zaniepokojone spojrzenia, zanim jeden z nich zniknął w kierunku głównego biura.
Poszedłem w stronę brzegu.
